Hellraiser: Revival Clive'a Barkera to chyba moje największe rozczarowanie gamingowe ostatnich lat. Absolutnie uwielbiam oryginalne uniwersum Barkera, jego mroczną, długotrwałą atmosferę i filozofię bólu, ale tutaj pozostał tylko niewypał. Twórcy ewidentnie próbowali wykorzystać kultową nazwę, ale kompletnie nie zrozumieli istoty materiału źródłowego. Zamiast psychologicznego horroru i przytłaczającego napięcia, dostali banalną, monotonną, treściwą strzelankę z mnóstwem głupich, „jump scare'ów”, które przerażają tylko przez pierwsze pół godziny. Projekt Cenobitów jest początkowo intrygujący, ale gdy zabijesz dziesięciu w kilka minut, cały strach znika. Fabuła to zlepek oklepanych klisz, a sam Pinhead pojawia się na ekranie przez jakieś pięć minut, wygłaszając pretensjonalne banały. Grafika jest przyzwoita, lokacje labiryntu wyglądają żywo, ale toporna rozgrywka i ciągłe błędy animacji psują immersję. Naprawdę próbował dać tej grze szansę, grał do końca, licząc na mocne zakończenie, ale ostatecznie poczuł, że zmarnował czas. Trzeba by było wiele, żeby zmarnować taki potencjał.

Recenzja została przetłumaczona Pokaż oryginał (RU)Pokaż tłumaczenie (PL)

Clive Barker's Hellraiser: Revival — это, пожалуй, главное игровое разочарование для меня за последнее время. Я безумно люблю оригинальную вселенную Баркера, её мрачную, тягучую атмосферу и философию боли, но здесь от этого остался только пшик. Разработчики явно пытались выехать на культовом имени, но абсолютно не поняли суть первоисточника. Вместо психологического хоррора и гнетущего саспенса он получил какой-то банальный, однообразный мясной шутер с кучей дурацких скримеров, которые пугают разве что в первые полчаса. Дизайн сенобитов поначалу интригует, но когда ты убиваешь десятого за пару минут, весь страх улетучивается. Сюжет склеен из избитых штампов, а сам Пинхед появляется на экране дай бог на пять минут и несёт какую-то пафосную банальщину. Графика неплохая, локации с лабиринтом выглядят сочно, но кривой геймплей и постоянные баги с анимацией ломают всё погружение. Он искренне пытался дать этой игре шанс, прошёл её до конца в надежде на сильный финал, но в итоге остался с чувством впустую потраченного времени. Загубить такой потенциал — это надо было постараться.

4.0
Komentarze 0