Nie grałem w tę grę, ale oglądałem poradniki.

Obejrzałem dwa speedruny na stronie poświęconej speedrunom: jeden za 30 punktów, a drugi za 50.

Wystarczyło obejrzeć dwa filmy, żeby zobaczyć pełen potencjał gry i prawdopodobnie 100% jej zawartości.

Sama gra jest niezwykle prosta w implementacji, ale to nie jest zaskakujące — to jedna z pierwszych gier w historii. Dziwne byłoby oczekiwać od niej nowoczesnej grafiki.

Jest statek kosmiczny sterowany przez gracza. Zaskakujące jest, że tak stara gra ma tak dobrze rozwiniętą bezwładność i porusza się tak płynnie. Po przekroczeniu krawędzi pola gry statek kosmiczny wylatuje z przeciwległej krawędzi (nie da się wylecieć poza pole gry).

Tłem jest rozgwieżdżone niebo z białymi kropkami. Tło jest całkowicie statyczne i niezmienne.

Statek kosmiczny może strzelać, a co ciekawe, lot pocisku można kontrolować jak pocisk kierowany, obracając statek. Ta funkcja gry szczególnie mi się spodobała.

Aby zabić pojawiających się wrogów, należy wystrzelić pociski. Wrogowie pojawiają się parami i zaczynają poruszać się po polu bitwy, ale są połączeni, co oznacza, że ​​cała para porusza się z tą samą prędkością, a nie każdy członek pary porusza się osobno. Wrogowie mogą również strzelać pociskami.

Zabicie wroga dodaje punkt, a po krótkim opóźnieniu wróg odradza się. Zderzenie z wrogiem lub pociskiem powoduje śmierć, ale zderzenie z wrogiem również go zabija, co daje punkt.

Szczerze mówiąc, jeśli nie dążysz do osiągnięcia maksymalnego mistrzostwa w grze, jej różnorodność bardzo szybko zanika. Możesz postawić sobie mega-cel – zdobyć 1000 punktów, a osiągnięcie tego bolesnego celu wyczerpie zawartość gry w 100%. Jedynym atutem gry jest rozgrywka, a ta jest niesamowicie monotonna.

Nie oceniam gry w kategoriach względnych, co oznacza, że ​​nie oceniam jej na podstawie jej przełomu w danym momencie, ale raczej na podstawie jej wartości bezwzględnej, porównując ją do współczesnych gier.