Pierwszy Crysis, jak wszyscy wiedzą, to pogromca kart graficznych – potwór, z którym żaden high-endowy komputer nie mógł sobie w pełni poradzić w tamtych czasach. A było z czym walczyć. Grafika najwyższej klasy cieszy oko, a jedynym, co tu widziałem, jest dynamiczny, objętościowy dym (pod sam koniec gry). Nawet patrząc na zrzuty ekranu, gra niewiele ustępuje ostatniemu Far Cry.

Rozgrywka miała oferować graczowi otwarty świat, w którym sam mógłby tworzyć fajne momenty. W rzeczywistości mapy są bardzo zlokalizowane, a ruch ograniczony, ale to nie powstrzymuje gracza przed wykonywaniem zadań na różne sposoby, przynajmniej na samym początku gry; później wszystko staje się coraz bardziej ograniczone.

Fabuła jest całkiem interesująca. To jedna z tych rzeczy, które sprawiają, że chcesz zagrać w kontynuację i dowiedzieć się, co będzie dalej.

Tryb wieloosobowy w tej grze opierał się zasadniczo na mechanice Battlefielda, ale z dodatkową korzyścią w postaci nanoskafandra. Gra była całkiem interesująca, ale szkoda, że ​​w kolejnych grach twórcy zapożyczyli tryb wieloosobowy z innych gier i nie wyszło to na dobre.