Po tym, jak zagrałem w pierwszą część, ale nie ukończyłem jej z kilku powodów, dowiedziałem się o Dark Souls 2. Zachęcony obietnicą twórców, że gra będzie znacznie bardziej zoptymalizowana i przyjazna dla nowicjuszy, postanowiłem dać temu hardcorowemu i surowemu światu kolejną szansę.

Spodziewając się, że w końcu uda mi się ukończyć przynajmniej drugą część Dark Souls, uruchomiłem grę z obawą i niecierpliwie czekałem na rozpoczęcie. Ku mojemu wielkiemu rozczarowaniu, odkryłem, że Dark Souls 2 praktycznie nie zmieniło się od oryginału, choć z drugiej strony, z pewnością byłoby to zaletą. Gra była trudna, a nawet doświadczenie zdobyte w poprzedniej części niewiele pomogło. Czas mijał, ginąłem raz po raz, ale nie poddawałem się i parłem naprzód. A potem, po popełnieniu drobnego błędu w walce z bandą mobów, znowu umarłem. Zdając sobie sprawę, że nie do końca odczuwam emocje, jakich oczekiwałem od gry, a czas ucieka, postanowiłem przestać się katować.

Ogólnie rzecz biorąc, gra stała się zarówno lepsza, jak i gorsza. Nawet optymalizacja nie była najlepsza. Początkowy, hardkorowy charakter gry nie daje szans nowicjuszom i odstrasza ich. Świat jest pięknie zaprojektowany, doskonale oddając atmosferę mroku i nieuchronności. Grafika i animacja uległy poprawie, ale to wciąż za mało, choć w przypadku gry tego typu nie jest to najważniejsze. Fabuła pozostaje zawiła, a prawie nic w wydarzeniach nie jest jasne.

Pierwsza gra mnie wciągnęła, ale ta w ogóle mnie nie zainteresowała. Prawdopodobnie ukończę Dark Souls i naprawdę będę się dobrze bawił w tym hardkorowym, bezlitosnym uniwersum.