Dark Souls 3 — hardkorowa gra RPG akcji z perspektywy trzeciej osoby w uniwersum Dark Souls. Kontynuacja zachowuje ducha, atmosferę i podstawową mechanikę... Więcej informacji
To kontynuacja kultowego mrocznego fantasy, która zakończyła zarówno fabułę, jak i całą serię. Gra zyskała fanów, którym nie przeszkadza ciągłe pędzenie do bossa, którego podróż bywa czasem nawet bardziej wymagająca niż sam boss, co bywa dość stresujące – i to normalne, bo wszyscy jesteśmy przyzwyczajeni do tego, że gry starannie chronią nas przed trudnościami i zamieszaniem, zapewniając podstawowy samouczek dotyczący zarówno mechaniki, jak i rozgrywki.
Plusy gry:
-muzyka (o mój Boże, jak epicka staje się bitwa przy takiej niesamowitej muzyce, mamma Mia!)
-fabuła gry (starannie przeplata się ze wszystkimi trzema częściami i wyjaśnia wszystko, ale nie do końca, tak że ludzie budują teorie na temat tego czy innego aspektu historii tego mrocznego świata)
-walka (szacunek, dynamika walk dramatycznie wzrosła w trzeciej części w porównaniu z pierwszą, drugiej części nawet nie trzeba poruszać, bo... Ach, bez komentarza...)
-piękny i interesujący świat (niektórzy mogą powiedzieć, jaka ta gra jest piękna, po prostu o mój Boże)
-grafika (porównywalna do Bloodborne)
-poziom trudności (gra przechodzi od łatwego bossa do trudnego, jakbyś zdawał egzamin, gdzie na końcu sprawdzają wszystkie twoje umiejętności, dokładnie tak mi się wydawało)
-Atmosfera (mroczny i ponury świat, przepełniony smutkiem i... szaleństwem?)
-Pontiff Sullivan (po prostu Sullivan)
Wady gry:
-tryb wieloosobowy (O mój Boże, czy naprawdę warto o tym wspominać? Ciasto w ciasto - ten sam kamień, który blokuje rzekę... Ciągłe problemy z połączeniem, tańczenie z tamburynem, żeby pograć ze znajomym, krótko mówiąc - mrok... Ale nadal da się grać)
-sztuczny poziom trudności (to wspaniałe lokacje, gdzie śmiertelność każdego gracza jest wysoka, ponieważ te lokacje są stworzone specjalnie po to, żebyś zginął, na szczęście nie ma ich tak wiele)
-mnóstwo bezużytecznych rzeczy (serio, połowa z nich jest niepotrzebna, więc są praktycznie bezużyteczne, chyba że dla fabuły).
- liczba bossów (w porównaniu z poprzednimi grami, jest ich niewielu, przez co gra może wydawać się krótka)
Werdykt
Aaach, mam już dość oglądania tej gry jako gry niemożliwej, nie dla każdego. Osobiście powiem tak: jeśli chcesz zagrać w mroczne, przeklęte fantasy, w którym mała iskierka może stać się wielką nadzieją na przyszłość, to spróbuj, pomimo trudności i etykietki gry niemożliwej (serio, gra niemożliwa? Kto to w ogóle powiedział?)
Ocena:
8,5 na 10
Перед нами продолжение культового тёмного фэнтези, которое завершило свою как историю, так и франшизу. Эта игра смогла обзавестись фанатами, которые не жалеют времени на постоянную беготню до босса, дорога до которого, порой, может стать ещё сложнее, чем сам босс,что может знатно дать по нервишкам — это нормально, ведь все мы привыкли к тому, что игра заботливо оберегает нас от тягостей и непонимания, предоставляя начальное обучение как механике игры, так и геймплею.
Плюсы игры:
-музыкальное сопровождение (господи, каким же эпичным становиться бой, во время такой потрясающей музыки, mamma Mia!)
-лор игры (бережно переплетаеться со всеми тремя частями и объясняет все моменты, однако не до конца, чтобы люди строили теории насчёт того или иного аспекта истории этого мрачного мира)
-боевка (тут просто моё почтение, динамика боев выросла вразы с третьей частью, по сравнению с первой, вторую часть даже трогать не надо, ибо.. Ах, без комментариев..)
-красивый и интересный мир (одним иритиллом можно сказать, насколько эта игра красивая, просто о май гад)
-графика ( сравнима с bloodborne)
-сложность (игра идёт от лёгкого босса до сложного, будто вы сдаёте экзамен, где проверяют все ваши навыки в конце, лично мне показалось именно так)
-Атмосфера (тёмный и мрачный мир, переполненый печалью и..безумием?)
-Понтифик Салливан (просто Салливан)
Минусы игры:
-мультиплеер (Господи, а об этом точно стоит говорить? Пир ту пир — тот самый камень, который перекрывает речушку... Постоянные проблемы с соединением, танцы с бубном, чтобы поиграть с другом, короче — мрак... Но играть все равно можно)
-искусственная сложность (это замечательные локации, где уровень смертности высок у каждого игрока, ведь данные локации сделаны специально, чтобы вы умирали,благо их не так много)
-много бесполезных вещей (серьёзно, половиной инвентаря ты даже не будешь пользоваться, т.е в них по сути нет смысла, только если для лора)
-кол-во боссов ( по сравнению с прошлыми частями, боссов мало, из-за этого может показаться, что игра короткая)
Вердикт
Ааах, устал смотреть на то, что эта игра популярна, как — непроходимая игра не для всех.. Лично я скажу так, если вы хотите поиграть в тёмное, окутанное проклятием, фэнтези, где лишь малая искра, может стать огромной надеждой на будущее, то попробуйте, невзирая на сложность и ярлык непроходимости (серьёзно, непроходимая игра? Кто вообще это сказал?)
Итог:
8.5 из 10