Uważam ją za najlepszą część serii, choć nie była tak udana jak pierwsza część pod względem stosunku kosztów do korzyści. Napiszę swoje komentarze. SPOILERY.

- Charyzmatyczny bohater. Poznaliśmy najsilniejszego i najmądrzejszego z jeźdźców, mistrza broni i męczennika w postaci zabójcy swoich współbraci. Grając nim, czujesz się kimś autorytatywnym i szanowanym. Pokazano, że w duszy Śmierci toczy się walka między „okrutnymi Nefilimami” a „jeźdźcem sprawiedliwości”. Śmierć jest bardziej powściągliwa niż Wojna, pełna sarkazmu, a jej priorytetem nie jest służba radzie, ale pokój we wszystkim. Ponadto, po przeczytaniu książki „Abomination Vault” można zrozumieć wiele elementów osobowości postaci i całego wszechświata.

- W tej części fabuła nie „rzuca wami”. Nie jesteśmy w samym środku wydarzeń, a raczej wprowadzani do świata DS. Widzimy Niebo i Piekło, poznajemy nowe rasy i światy oraz dowiadujemy się wiele o samych Nefilimach, również jako postaciach.

- Postać Chaosu Śmierci to Żniwiarz, ale używa jej nie tylko w walce, jak Wojna i Furia. Otwierając drzwi i skrzynie, wykańczając niektórych wrogów i wykonując określone kombinacje, widać dłonie i kosę „tej” postaci. A spadając z wysokości, całkowicie się transformuje i „odlatuje”. Z wyglądu wygląda mniej demonicznie, w przeciwieństwie do wcześniej wspomnianych.

- Mnóstwo broni i umiejętności. Chociaż mogłem jakoś „wydać” dodatkową broń na ulepszenia, praktycznie nigdy nie korzystałem z niektórych umiejętności. Ale szczerze mówiąc, miło wiedzieć, że są.

- Akrobatyka. Gra oferuje teraz więcej akrobacji, niczym w Prince of Persia, ale jako fan Prince'a uważam, że to dobry pomysł. Upadając, Śmierć nie ginie, ale traci trochę zdrowia i pojawia się na najbliższej stajni, „ziemi”, dzięki czemu nerwy pozostają w ryzach, nawet bez cofania czasu.

- W przeciwieństwie do części 1 i 3, można zmieniać zbroję, co jest wyraźnie widoczne. Można więc „ubrać” jeźdźca według własnego gustu (choć warto najpierw przyjrzeć się jego parametrom).

- Ludzie często żartują w sieci, że zawsze jest ich tylko trzech. Same zadania nie są szczególnie stresujące (choć ciągłe podążanie za tempem może niektórych denerwować), ale fakt, że zawsze jest ich trzech, jest wręcz irytujący (nawiasem mówiąc, w części 3 twórcy żartowali z tego).

- Rozpacz. Gra od samego początku oferuje kościanego konia, który służy jako główny środek transportu. Mechanika walki i jazdy wierzchowcem jest taka sama jak w pierwszej części, z wyjątkiem kilku niedogodności, co jest zdecydowanie dużym plusem.

Ogólnie rzecz biorąc, gra jest interesująca, nie opiera się zbytnio na pierwszej części i dlatego broni się sama. Jest wiele przemyślanych funkcji (takich jak Rozdzielacz Dusz i Kamienne Maszyny), różnorodni bossowie, zadania poboczne, brak niezręcznych powiązań i brak bezpośredniego tekstu w narracji, jakbyś czytał fikcję lub oglądał abstrakcyjne obrazy. Blady Jeździec ucieleśnia człowieczeństwo na wiele sposobów, sprawiając, że chcesz się wczuć w postać.