Niezwykły pomnik impotencji, sztucznie rozciągnięty na 40 godzin żmudnego czasu trwania, tylko po to, by brutalny motocyklista stał się nieopłacanym chłopcem na posyłki dla tekturowych przywódców ocalałych. Główny wątek, obejmujący poszukiwania zmarłej żony Deacona, jest kompletnie naciągany i oparty na jednym, nużącym schemacie: bohater cierpi przy pustym grobie, udaje się do Obozu 1 (gdzie wszyscy zginęli), dowiaduje się, że Sarah została przetransportowana do Obozu 2 (gdzie również wszyscy zginęli) i tak dalej, aż do długo oczekiwanego spotkania, gdy Sarah zaczyna z nim rozmawiać z ciepłem domyślnego NPC-a zlecającego zadania związane ze zbieraniem ziół. Postacie regularnie cierpią na zaniki pamięci, a tandetne inscenizacje, takie jak sfingowana śmierć Boozera na końcu, doprowadzą nawet fanów Bollywood do łez. Cała ta nuda, ciągle przerywana irytującymi 5-sekundowymi przerywnikami filmowymi z zanikaniem ekranu, ostatecznie nie daje żadnych odpowiedzi na temat historii ani natury wirusa, bezczelnie pozostawiając gracza w zepsutym korycie z podwalinami kontynuacji, którą Sony, ku wielkiemu szczęściu ludzkości, bezpiecznie zakopało.