Skończyłem arcydzieło Kojimy, Yandex Food Simulator. I nie da się ukryć, że jest genialne. Istnieje mnóstwo gier z otwartym światem, w których życie kręci się wokół gracza, są postacie niezależne, zabawne zadania i tak dalej, ale potrafią być nudne. Ten otwarty świat jest jednak pozbawiony czegokolwiek. Absolutnie niczego, prawie żadnego życia ani stworzeń, a jednak jest interesujący i wcale nie nudny. To paradoks. Być może dlatego Kojima jest uważany za geniusza. Jak mawia przysłowie: „stworzyć arcydzieło z niczego”. Jak pokazuje społeczność, ten tytuł nie jest dla każdego. Winna jest monotonia rozgrywki i, moim zdaniem, tryb online. Różnica między graniem w piracką wersję gry a graniem w wersję licencjonowaną naprawdę znacznie utrudnia życie. Kupno gry dla jednego gracza to świetny chwyt marketingowy (co przydarzyło mi się), w końcu to był geniusz. A teraz przejdźmy do konkretów.

Jeśli chodzi o rozgrywkę, gra nie oferuje zbyt dużej różnorodności. Po prostu nosisz ładunek z punktu A do punktu B. Jasne, jest kilka nieco innych misji, ale w większości gra jest grą akcji z kurierami lub przygodówką z elementami skradankowymi. Ale nie jest źle; gra okresowo rzuca misje, w których musisz wymyślić, jak przedostać się przez rzekę, jak wspiąć się na klif, jak ominąć obóz terrorystów, więc nie ma mowy o bezmyślnym naciskaniu przycisku W. Musisz też bardziej uważać na swój ekwipunek przed misją. Samo chwycenie torby i bieganie po linii prostej może cię później sporo kosztować.

Graficznie wszystko jest na poziomie z 2019 roku. Bez zarzutu.

Ścieżka dźwiękowa jest znakomita; utwory dodają klimatu i skutecznie oddają immersję w świecie kurierów.

Sterowanie ma też kilka unikalnych cech (grałem na PC), których nie znajdziecie w innych grach, co jest zdecydowanym plusem.

A najważniejsza jest fabuła. Można sobie nalać herbaty podczas przerywników filmowych; film trwa co najmniej 10 minut. Nie będę zdradzał szczegółów, ale jest mnóstwo intryg z nieoczekiwanymi zwrotami akcji, a w pewnym momencie zaczynasz się zastanawiać: kto jest prawdziwym antagonistą w całej tej historii? Przedostatni dialog (Rozkaz 69) ciągnął się tak długo, że był irytujący. Ale to można wybaczyć. Na uwagę zasługuje również rozwój postaci. Myślę, że na długo zapamiętam ich imiona, a także ich, powiedzmy, cechy charakteru, historie życia i motywacje. Jedyne, co mogłem zarzucić jednej postaci, to: „Czemu są takie płaskie? Gdzie są ich piersi?”.

To wszystko, co uznałem za złe.

Na koniec chcę powiedzieć, że ten głośny tytuł jest godny przydomku Kojimy. Nie jest dla każdego, ale jest wyjątkowy i niepowtarzalny. Prośba od tych, którzy grali w nią przez pół godziny i uznali ją za kompletną bzdurę: Dajcie jej szansę zabłysnąć. Myślę, że wtedy oceny na portalach byłyby wyższe. I oczywiście, piracka wersja nie da wam takiego samego poczucia jedności online. Kupcie ją na Steamie ze zniżką i nie oglądajcie się za siebie. Większość zawartości nie będzie miała oceny 18 minus (koncepcja gry jest dla graczy o bardziej dojrzałych umysłach) i podejrzewam, że to również wpłynęło na oceny społeczności.

W sieci również poczułem coś nietypowego: w grze naprawdę chcesz pomagać innym kurierom (budować drogi, mosty, zostawiać ekwipunek). Rygory kampanii jednoczą braterstwo tragarzy.