Zacząłem grę z chęcią zatrzymania się i krzyknięcia: „Co tu się, do cholery, dzieje?”. Fabuła była tak niejasna, ale szczerze mówiąc, to genialny ruch. Ta niejasność wydarzeń skrywa wiele pytań, a pragnienie odpowiedzi pozwala oderwać się od rzeczywistości i natychmiast wcielić się w rolę Sama. Norman Reedus, znany wielu „spacerowiczom”, został obsadzony jako idealny wybór. Wchodzę w tę rolę i oprócz otrzymywania odpowiedzi doświadczam pozytywnych emocji i oczywiście zleceń. Szczerze mówiąc, słyszałem o grze jako o symulatorze Yandex.Delivery, ale nim nie jest. Każde przyjęte i zrealizowane zlecenie pokazuje nam, jak ludzie mogą się jednoczyć, dzielić doświadczeniami i przetrwać kataklizmy. Celem gry nie jest dotarcie z punktu A do punktu B; głównym celem jest odpowiedź na pytania: „Jak tam dotrzeć? Z czym?”. Za każdym razem, gdy dostajemy fajny sprzęt i pojawia się myśl: „Wow, dzięki temu będę mógł z łatwością dostarczać wszystkie przesyłki”, z każdą myślą pojawia się coś jeszcze bardziej zaskakującego i produktywnego, coś zupełnie nieoczekiwanego. Fabuła mnie wciągnęła, ale za każdym razem, gdy dochodziła do punktu kulminacyjnego, myślałem: „Jak to? Przecież tak wiele chcę się dowiedzieć o tym świecie. Jak to się może skończyć?”. Fabuła została jednak tak skonstruowana, że ​​po każdej myśli następował dalszy ciąg, kolejne odpowiedzi i jeszcze więcej pytań, a na końcu wszystko stało się jasne i byłem w pełni usatysfakcjonowany. Ale zwykły człowiek nie jest w stanie zbudować, wymyślić i wdrożyć wszystkiego w ten sposób. Jedno wiem teraz na pewno: Kojima jest geniuszem!