Seria Devil May Cry od dawna cieszy się popularnością na konsolach, ale dopiero premiera Devil May Cry 3: Dante's Awakening w 2005 roku w końcu trafiła na komputery osobiste. Pomimo stosunkowo prymitywnego portu, gra i jej łowca demonów, Dante, natychmiast zyskały status kultowej. Widząc oczywisty sukces komercyjny, twórcy zapowiedzieli wydanie Devil May Cry 4 na wszystkie platformy jednocześnie.

Jedną z głównych różnic między DMC4 a innymi grami z serii jest zmiana głównego bohatera. Wcielamy się w młodego mężczyznę imieniem Nero, który pod względem charakteru bardzo przypomina Dantego: jest równie dowcipny, arogancki i zuchwały, ale równie charyzmatyczny. Dante wciąż istnieje i będziesz mógł w niego zagrać.

Rozgrywka nie zmieniła się zbytnio; oferuje tę samą mechanikę, ale dopracowaną w najdrobniejszych szczegółach. Jednak wciskanie przycisków nie wchodzi tu w grę; walka na oślep nic nie da. To właśnie pierwsza wada gry: aby w pełni cieszyć się rozgrywką i osiągać wysokie oceny w bitwie, gracz musi doskonale opanować wszystkie ruchy postaci, wszystkie techniki i umieć łączyć ze sobą różne kombinacje ciosów. Niestety, nie jest to coś dla każdego i opanowanie tego zajmie sporo czasu. Oczywiście, w grze można włączyć automatyczny system walki, dzięki któremu po naciśnięciu jednego przycisku postać automatycznie wykona wszystkie ruchy z arsenału. Nie jest to jednak zbyt przyjemne; jest o wiele przyjemniejsze, gdy wszystkie ruchy wykonuje się samodzielnie.

Ogólnie rzecz biorąc, gra jest bardzo wciągająca i interesująca: dynamika rośnie z każdą bitwą, wrogowie oddają dusze diabłu po kilku ciosach mieczem, a dzięki Demonicznej Ręce Nero można rzucać wrogami twarzą w ścianę. Ta innowacja zmienia niemal całą rozgrywkę. Dzięki niemu możesz unosić wrogów i atakować ich, a także wykonywać bardzo skuteczne i efektowne ciosy kończące na bossach. Co więcej, Ręka Demona jest kluczem do rozwiązania większości zagadek w grze.

Po rozegraniu połowy gry i przyzwyczajeniu się do sterowania, przejmujemy kontrolę nad Dantem, którego rozgrywka jest nieco inna. Ręka Demona zniknęła, ale teraz możesz zmieniać style walki w trakcie gry, co zapewnia pewną wygodę i różnorodność. Ale tu kryje się druga wada: gra ma absolutnie szalony mechanizm cofania się. W drugiej połowie gry będziemy musieli odwiedzać te same lokacje i walczyć z tymi samymi bossami, tylko w odwrotnej kolejności. Oczywiście, nieco psuje to ogólne wrażenie z gry. Sztucznie wydłużony czas rozgrywki był okrutnym żartem w DMC 4 — druga połowa to prawdziwa walka.

Kilka słów o sterowaniu: nie wszystko jest złe, ale granie na klawiaturze jest dość niewygodne. Gamepad byłby więc mile widziany.

Jedną z rzeczy, do których gra nie może mieć zastrzeżeń, jest jej oprawa. Oprawa wizualna uniwersum gry jest znakomita. Twórcy prowadzą fabułę bardzo zwięźle, wprowadzając nowe postacie i prezentując coraz bardziej unikalne sytuacje, zgodne z duchem serii. Ich kreatywne podejście jest widoczne zarówno w scenach dialogowych, jak i w umiejętnym prowadzeniu fabuły. Dante żartuje i droczy się z Nero przy każdej okazji, a Dante jest nie tylko dobrze rozwinięty, ale i pozostałe postacie to charyzmatyczne jednostki. Seria DMC słynie z doskonałej fabuły, a wraz z czwartą odsłoną poprzeczka została podniesiona na nowy poziom: reżyseria i produkcja przerywników filmowych są tak znakomite, że po ich ukończeniu chce się je oglądać ponownie jak film.

Muzyka również jest na najwyższym poziomie. Podczas walk ze zwykłymi przeciwnikami i bossami, hard rock przeplata się z muzyką elektroniczną, a w spokojniejszych momentach słychać lżejszą, bardziej melodyjną muzykę. Motyw przewodni gry jest absolutnie oszałamiający i wciąż jest obecny w moim odtwarzaczu.

Ogólnie rzecz biorąc, Devil May Cry 4 to gra, którą można chwalić i krytykować jednocześnie. ALE, tak naprawdę nie ma w niej żadnych poważnych wad. Fabuła nie jest genialna, ale jest całkiem dobra.

Ogólnie rzecz biorąc, gra jest godnym reprezentantem serii i gatunku jako całości.

Ocena ogólna: 8/10