Jako wielki fan DMC, uważam reboot DMC z 2012 roku za jedną z moich ulubionych gier. Mogę powiedzieć, że ten projekt również bardzo mi się podobał.

Jeśli chodzi o rozgrywkę, mamy cztery postacie (grałem w wersję, w której można było grać Vergilem). Omówię każdą z nich. Nero jest całkiem fajny, fajnie jest łączyć jego protezy, ale szczerze mówiąc, większość z nich jest bezużyteczna i nie dodaje nic ciekawego. Chciałbym szczególnie wyróżnić protezę odrywaną i tę, która pozwala Nero latać rakietą. Z pozostałych prawie nie korzystałem. V jest fajny przez pierwsze kilka razy, ponieważ to coś nowego, gra się nim jak Long Druid z Dota 2. To nietypowa postać, w której nie walczysz sam ze sobą, ale twoje marionetki tak, ale niestety szybko się nudzi. Jest za łatwo i nudno. Ale Dante i Vergil, już napompowani własną pulą broni i kombinacjami, są naprawdę poważni. W dzisiejszych czasach DMS skupia się bardziej na walce z manekinami dla stylu i pięknych kombinacji. A tutaj nasi dwaj bracia rozwalają wszystko pięknie i stylowo. Vergil podobał mi się trochę bardziej, bo jest bardziej zwinny. Widziałem komentarze w stylu: „Właśnie nauczyłem się grać na jednym, a od razu dają mi nowego bohatera i muszę się uczyć od nowa”. Pfft, nie wiem, czego tu się uczyć. Myślę, że tylko niekompetentni bezdomni tak piszą. Nie ma problemu. Poza tym to typowy, krótki slasher, gdzie główną rozrywką jest walka, bez żadnych innowacji. Cóż, osobiście to wszystko, czego potrzebuję od tej serii. Dlatego moja gęba była zadowolona.

Chciałbym osobno wyróżnić ścieżkę dźwiękową. Osobiście daję jej 10; bardzo mi się podobały utwory (Nero jest najfajniejszy). Fabuła jest zdecydowanie słaba. I szczerze mówiąc, to po prostu nielogiczne gówno. Scenki przerywnikowe są piękne, owszem, ale pfft, można tylko podziwiać efekty wizualne. Jestem tu oczywiście trochę rozczarowany. W 2012 roku fabuła była niezła, ciekawa i miała głębokie implikacje społeczne, ale tutaj czuję się, jakby uczeń siódmej klasy szybko napisał mini-esej na lekcji literatury. Chcę też zaznaczyć, że po ukończeniu gry chcę w nią zagrać ponownie. A nie każda gra AAA może się tym pochwalić w dzisiejszych czasach.

Ostatecznie, gra z 2012 roku pozostaje moją ulubioną w serii, ale ta odsłona również jest warta uwagi. Fani i entuzjaści slasherów zdecydowanie powinni w nią zagrać. A jeśli nie jesteście fanami, przynajmniej spróbujcie, może wam się spodoba.

P.S. Nie oceniam lokalizacji ani trybu wieloosobowego.