Tom Clancy's The Division — wieloosobowa gra akcji online z perspektywy trzeciej osoby w postapokaliptycznym świecie. Akcja gry toczy się w nowoczesnym Nowym Jorku... Więcej informacji
Kiedy grałem w betę w lutym zeszłego roku, gra mnie nie porwała. Nie podobało mi się sterowanie, a strzelanie było naprawdę dziwne. Do tego interfejs był niesamowicie zagracony, co również mnie zniechęciło. Głównym powodem, dla którego jej nie kupiłem, było to, że była to gra MMO. Ale pod koniec roku, podczas wyprzedaży, zdecydowałem się na zakup edycji deluxe. Dostałem plakat i fotoksiążkę, więc czemu nie? Skończyło się na tym, że grałem 50 godzin. Grałem solo, ale tylko wtedy, gdy byłem ze znajomymi na Discordzie.
Czy moje podejście do gry zmieniło się od czasu bety? Tak. Nadal postrzegam ją jako luźną strzelankę, coś, co zajmuje ręce podczas rozmów na Skypie lub Discordzie. Granie na poważnie byłoby nudne i nie sądzę, żeby tryb współpracy cokolwiek zmienił. Misje są strasznie powtarzalne: zostajesz wysłany do wykonania jakiegoś zadania, wykonujesz je, walczysz z grupą wrogów i to wszystko. Zdobywasz trochę sprzętu i przechodzisz do następnej misji. Moje główne zastrzeżenia dotyczą systemu MMO. Przeciwnicy, którzy znoszą 200-250 strzałów z karabinu maszynowego z bliskiej odległości, to koszmar. Jasne, gatunek gry to dyktuje, ale to naprawdę utrudnia rozgrywkę. A kiedy karabin snajperski dużego kalibru okazuje się słabszy od zwykłego pistoletu maszynowego, to prawdziwa udręka. Są też drobne niedociągnięcia, na przykład gdy strzelam do źródła światła, takiego jak reflektor czy latarnia, to na chwilę gaśnie, ale potem znowu się zapala. Zdarzało się, że się chowałem, a w oddali był reflektor, a za nim stał przeciwnik. Ponieważ reflektor oślepiał i nie dało się go wyłączyć, celowanie w cel było problematyczne. Problem ze sterowaniem klawiaturą i myszką rozwiązałem, podłączając gamepad.
„The Division” to bardzo klimatyczna gra. Fragment Manhattanu, który pojawia się w grze, jest pięknie odwzorowany i wygląda naprawdę fajnie pod śniegiem. Efekty pogodowe są również dobrze zrobione. Wędrowanie po mapie, podziwianie widoków i wspinanie się po alejkach, mieszkaniach i innych budynkach to po prostu czysta przyjemność. Granie w tę grę to czysta przyjemność. A rozgrywka, jak już wspomniałem, to niesamowita strzelanka. Myślę, że dam grze kolejny plus, który wynika z minusa, jakkolwiek dziwnie by to nie brzmiało. Fabuła nie ma zakończenia. W ostatniej misji walczysz z bossem-helikopterem. Od razu przypomniało mi się Rambo 3 na Segę, gdzie trzeba było zestrzelić helikopter z łuku. W The Division ta operacja okazała się łatwiejsza. A po pokonaniu helikoptera na ekranie pojawia się komunikat: „Brawo, ukończyłeś wszystkie główne misje kampanii”. Jedyne, co gracz może w tym momencie zrobić, to kliknąć „OK”. I te dwa momenty – boss-helikopter i to zakończenie – przywołały wspomnienia gier Segi i Dendy, budząc we mnie nostalgiczne uczucia. W końcu gry w tamtych czasach wyglądały mniej więcej tak. Pokonujesz bossa, a potem dostajesz wiadomość, że jesteś świetny. Czy zagrasz, czy nie, to zależy od ciebie.
Когда я поиграл в бета-версию в феврале прошлого года, игра меня не зацепила. Мне и управление не понравилось, да и стрельба показалась очень странной. + еще и интерфейс оказался сильно перегруженным, который тоже меня оттолкнул. А главным поводом не покупать стала принадлежность к жанру ММО. Но вот под конец года, на скидках, я решил приобрести эксклюзивное издание. Там и плакатик и стиллбук в комплекте, так что, почему бы и нет? В итоге умудрился наиграть 50 часов. Играл один, но исключительно, когда сидел с друзьями в дискорде.
Изменилось ли мое отношение к игре со времен беты? Да. Я все-таки воспринимаю эту игру, как спинномозговой шутер, которым во время посиделок в скайпе или дискорде можно занять руки. Играть всерьез в нее было бы скучно и, думаю, кооперативное прохождение ситуацию бы не изменило. Задания все до жути однотипны: вас посылают что-то сделать, вы это делаете, отбиваетесь от кучи врагов и все. Получаете какой-то шмот и идете на следующее задание. Претензии у меня в основном к ММОшной системе. Потому что враги, которые выдерживают по 200-250 патронов с пулемета в упор, это атас. Понятное дело, жанровая принадлежность обязывает, но это ой как мешает игре. А когда крупнокалиберная снайперская винтовка оказывается слабее обычного пистолета пулемета, тут вообще хоть стой хоть падай. Еще есть мелкие претензии, типа такой, что стреляя в осветительный предмет, типа прожектора или фонарного столба, они гаснут на некоторое время, но потом опять загораются. Были моменты, когда я был в укрытии, на каком-то расстоянии от меня находился прожектор, а за ним враг. Из-за того, что прожектор ослепляет и его нельзя вырубить, вести огонь по цели было проблематично. Ну а проблему с управлением на клавиатуре и мыши я решил с помощью подключения геймпада.
«The Division» очень атмосферная игра. Тот кусок Манхеттена, который есть в игре, воссоздан очень здорово, а под снегом это выглядит очень круто. Погодные эффекты тоже качественно сделаны. По карте просто интересно бродить, наслаждаться видами и залазить во всякие переулки да квартиры, и другие здания. В этой игре просто приятно находиться. Ну а геймплей, как я и сказал, просто спинномозговой шутан. Пожалуй, еще один плюс дам игре, который вытекает из минуса, как бы странно не звучало. У сюжета нет концовки. В последней миссии вы сражаетесь с боссом-вертолетом. Я сразу вспомнил игру рэмбо 3 на сеге, где надо было расстреливать вертолет с лука. В дивижн эта операция оказалась легче. И вот после того, как вы проходите вертолет, на экране появляется сообщение, типа молодец ты прошел все задания основной кампании. Единственное, что может сделать в этот момент игрок, нажать кнопку «Ясно». И вот эти два момента, босс-вертолет и вот такое завершение, заставили вспомнить меня игры на сега, денди, разбудили во мне ностальгические чувства. Ведь тогда в играх было примерно так же. Ковыряешь босса, а потом читаешь какой ты молодец. Играть или нет, решайте сами