Stylowy, odważny, ale pod wieloma względami uproszczony Devil May Cry.

Pomimo wrzasków fanów, nie uważam rebootu za porażkę. DMC to dynamiczny, żywy i momentami kreatywny slasher, który był jednym z najlepszych w 2013 roku. Ciekawy system walki, świat podzielony na dwie rzeczywistości, mroczny styl... Jeśli nigdy nie grałeś w slasher lub znasz ten gatunek tylko trochę, ta gra będzie świetnym wprowadzeniem do poważniejszych gier.

A teraz kilka słów o samym rebootzie. Powtarzam, nie uważam go za porażkę. Dante stał się teraz trochę „wieśniacki”, ale nie irytujący, pomysł dwóch światów jest ciekawie zrealizowany, a przejścia między nimi są piękne. Uważam za złe dokładnie trzy rzeczy:

1 - Potwory nie są kreatywne. Ponownie, w porównaniu z oryginałem. Same szalone potwory nie są złe, ale przypomnijcie sobie cały bestiariusz, z którym musieliśmy walczyć w trzeciej grze. A nawet w znacznie mniej kreatywnej czwartej! Każdy mob znacząco różnił się od poprzedniego.

2 — *MOŻLIWY SPOILER* Historia rodziców Dantego stała się historią Romea i Julii. Teraz demon zakochał się nie w zwykłej kobiecie, ale w pieprzonym aniele. Dlaczego? Dlaczego musieli wprowadzić do historii anioły i niebo? Jedna z największych wad, moim zdaniem.

3 — uproszczony system walki. Teraz, niezależnie od wybranej broni, każda będzie miała praktycznie identyczne ataki: specjalny atak podczas wydechu, atak rzucający, atak z powietrza na ziemię, atak obszarowy... Poza tym wszystko jest teraz podzielone na broń anielską i demoniczną, co zdaje się sugerować: „dla jednych to jest lepsze, a dla innych tamto”. Wszystko byłoby w porządku, gdyby nie zostali zmuszeni do zmiany. Krótko mówiąc, nie ma sensu nosić na plecach całego arsenału wyjątkowej broni.