Świetny styl graficzny, przywodzący na myśl połączenie szkiców ołówkiem i animowanych figurek 2D oraz scenerii, od razu rzuca się w oczy już w menu startowym. Wygląda świeżo i oryginalnie.

Po uruchomieniu gry i podziwianiu uroczego menu ładowania, wcieliłem się w postać faceta w uroczej kamizelce, który budzi się w nieznanym, dzikim miejscu i uczy się kilku cennych wskazówek dotyczących przetrwania od tajemniczego nieznajomego. Później chytry nieznajomy natychmiast znika, pozostawiając mojego bohatera samego w nieprzyjaznym świecie pełnym tajemnic i czarów.

Wydawałoby się, że to ciekawy pomysł, piękny projekt i mnóstwo sekretów do odkrycia przez gracza. W czym problem? Problem w tym, że gra nie ma celu. Podczas rozgrywki możesz jedynie budować schronienie, szukać pożywienia i odpierać ataki wrogiej fauny i wszelkiego rodzaju złych duchów. Pierwsza godzina jest... Ciekawa i wciągająca, ale rutyna szybko staje się nużąca i nie ma nic do roboty poza walką z antropomorficznymi zwierzętami i budowaniem pałaców z odchodów i patyków.

Naprawdę uwielbiam gry survivalowe i widzę, że twórcy bardzo się starali stworzyć niezapomniany, niepowtarzalny świat i im się to udało. Bezcelowość całej gry zawodzi. To jak sztuka teatralna z genialnymi aktorami, piękną charakteryzacją i wspaniałymi scenografiami, ale brakuje jej najważniejszego – fabuły. Chwalę twórców za ich wysiłki i dostrzegam ich talent w tworzeniu gier, ale niestety nie mogę polecić ich efektów.