Oczywiście wiedziałem o premierze gry już w 2016 roku, ale zawsze uważałem, że to nie dla mnie. Wolę gry z fabułą, a FPS-y to głównie immersyjne symulatory lub skradankowe gry akcji. Ale trzy lata później (czyli kupiłem ją w zeszłym roku, ale wypróbowałem dopiero w marcu 2020 roku), duża zniżka i ścieżka dźwiękowa Micka Gordona przekonały mnie.

I wiecie co? Absolutnie się w nią zakochałem. Po pierwsze, wybrałem poziom trudności „ultra przemoc” i wiem, że z dwoma dodatkowymi poziomami trudności gram na poziomie średnim, ale brzmi to tak fajnie, że czuję się jak hardkorowy gracz.

Sama rozgrywka nigdy się nie nudzi; jest bardzo energiczna, brutalna i wciągająca.

I oczywiście ścieżka dźwiękowa jest po prostu wspaniała, brak mi słów. Byłem nią uzależniony przez wiele dni i spędziłem godziny, grając w nią na moim iPodzie.

Oczywiście, nadal nie zapłaciłbym 2000 rubli, o które proponowali na premierę, tak jak nie zapłaciłbym tyle za Eternal, ale myślę, że prędzej czy później sięgnę po drugą część z dużym rabatem.