Kiedy tu przyjechałem, nie byłem zaskoczony tak pozytywnym odbiorem graczy. Gra jest popularna w Rosji, ale spotyka się też z dużą dozą hejtu. O samej grze można powiedzieć tak: Dota jest jak poker: podstawy są łatwe do nauczenia, ale opanowanie niuansów i sekretów zajmuje całe życie.

Dota to gra, która dokonała przełomu w esporcie (z pulą nagród wynoszącą 1 000 000 dolarów). Dota to również gra wielowymiarowa, z rolami podzielonymi zarówno według przydziału na alei (offlaner, midlaner itp.), jak i według obowiązków w grze (carry, support, tank itp.). Istnieją również role drugoplanowe (jungler, nuker, ganker itp.), a każda z nich musi wypełnić swoją rolę, być trybikiem w systemie i wspólnie poprowadzić drużynę do zwycięstwa, niszcząc Starożytny Wreż (Tron).

Ale skąd wzięła się Dota? A dokładniej, DotA? Wszystko zaczęło się od mapy stworzonej specjalnie dla Starcraft, zwanej Aeon of Strife. Mapa została przeniesiona do Warcraft III i rozwinięta. I tak narodziła się legenda. Chcę powiedzieć: po ponad 1700 godzinach gry w Dota nie żałuję poświęconego czasu. Chociaż gra jest w trakcie rozwoju, model dystrybucji, który wymagał zaproszenia (do czerwca-lipca 2011 r.), najlepiej jej odpowiada.

Czy podoba mi się ta gra? Zdecydowanie. Czy polecam ją nowicjuszom? Zdecydowanie nie. Dlaczego nie? Ponieważ obecnie wiele osób po spędzeniu około 1000–2000 godzin na grze zakłada nowe konta, gra z nowicjuszami i utrudnia im naukę gry oraz rozwijanie umiejętności w Dota.