Dragon Age: The Veilguard

Dynamiczna gra RPG z perspektywy trzeciej osoby z systemem walki w stylu slashera, Dragon Age: The Veilguard, przenosi graczy do świata magicznego fantasy Thedas, w sercu imperium Tevinter. Przełom Zasłony — magicznej bariery oddzielającej świat duchów od świata żywych — uruchomił połączenie Cienia z rzeczywistością i wywołał zagrożenia z innego świata. Przywrócenie porządku należy do nowych bohaterów. Poruszają się po różnorodnych obszarach, z których każdy jest wypełniony unikalnymi zadaniami i wydarzeniami, zapewniając równowagę między narracją a eksploracją.

The Veilguard charakteryzuje się wysokiej jakości grafiką, gdzie paleta kolorów, miejscami kreskówkowe elementy i stylizowane uproszczenia tworzą unikalny styl wizualny. Jednak BioWare umiejętnie zagrało na kontrastach wizualnych: z jednej strony — tętniące luksusem miasta Tevinter, z drugiej — zniszczone Skazą wioski i ponura, przytłaczająca atmosfera Głębokich Szlaków. Żywe i soczyste animacje oraz obfitość efektów sprawiły, że akcja jest widowiskowa i wizualnie bogata.

Uniwersum Dragon Age odzwierciedla świat w ciągłej walce o przetrwanie. W centrum uwagi znajduje się kontynent Thedas, rozdzierany okresowymi katastrofami, znanymi jako Zaraza. Jej nadejście związane jest ze Skazą — starożytną zgnilizną, która zaraża wszystko, co żywe, przekształcając ludzi, elfy i krasnoludy w potworne Pochodzenia Ciemności. Każdą Zarazą kieruje arcy demon — potężny smok, dotknięty Skazą.

Przyczyna Zarazy jest nieznana, ale łączy się ją z Zasłoną — magiczną barierą, która oddziela rzeczywisty świat od Cienia, gdzie żyją duchy i demony. Zasłona nie tylko pełni rolę ochrony, ale także pozostaje źródłem stałego zagrożenia, ponieważ jej pęknięcia prowadzą do inwazji istot z Cienia na kontynent.

Jakby tego było mało, Thedas rozdzierają ciągłe konflikty. Na północy imperium ludzi Tevinter, niegdyś potężna magokracja, prowadzi walkę o wpływy, stając w obliczu oporu takich mocarstw jak Ferelden na południu, Orlais na zachodzie i Antiva na wschodzie. Krasnoludy, żyjące w podziemnych miastach, walczą nie tylko z Pochodzeniami Ciemności, ale także między sobą o kontrolę nad rzadkimi zasobami. Elfy, które utraciły swoją dawną chwałę, pogrążają się w upadku, stopniowo znikając z areny światowej. Wojny, intrygi polityczne i konflikty społeczne tylko podsycają ogień.

W walce ze Skazą i Pochodzeniami Ciemności poświęcili się wojownicy starożytnego zakonu Szarych Strażników. Są oni również obecni w The Veilguard. Konflikt między magami a ich strażnikami-templariuszami, który osiągnął kulminację w Inkwizycji, zakończył się, a w nowej grze uwaga skupia się na innych frakcjach. Na przykład, słynnych asasynach — Antivańskich Wronach — oferujących unikalne możliwości i zadania, a także Cieniu Żalu i Cieniowych Smokach.

Gra aktywnie zachęca do eksploracji świata poprzez dialogi, notatki i kroniki, ale zamiast głębokiego zanurzenia w lore, gracze otrzymali obfitość bezsensownych informacji. Veilguard w zasadzie przekreślił bogatą podstawę lore poprzednich części. W dążeniu do uczynienia gry dostępnym punktem wejścia do serii i przyciągnięcia nowego pokolenia graczy, scenarzyści BioWare uprościli otoczenie i atmosferę, zredagowali kanon. Unikają ujawniania kluczowych wydarzeń z poprzednich części, aby nie przytłaczać nowicjuszy, zastąpili złożone motywy bohaterów uproszczonymi zwrotami fabularnymi, a poważne tematy — lekkimi, baśniowymi motywami.

Dawno, dawno temu w Tevinterze kwitła cywilizacja elfów, rządzona przez potężnych władców znanych jako Ewanurisi. Obdarzeni boską mocą, okrutnie uciskali zwykłych elfów. Prowadzony poczuciem sprawiedliwości, bóg oszustwa Fen'Harel zbuntował się przeciwko uciskowi i tyranii swoich braci. Stworzył Zasłonę, w której uwięził Ewanurisów. Lud był wolny, ale szczęście nie trwało długo — pojawienie się bariery doprowadziło elfy do utraty nieśmiertelności, a ich cywilizację do upadku.

Po wiekach, w ramach wydarzeń Dragon Age: Inkwizycja, elficki mag-samouk Solas odkrywa starożytne tajemnice Zasłony i postanawia przywrócić dawną chwałę i moc swojego narodu poprzez jej zniszczenie. Co grozi nadejściem chaosu i zniszczeniem Tevinteru z powodu uwolnionych demonów Cienia.

W prologu The Veilguard główny bohater znany jako Ruk i jego sojusznicy przerywają rytuał Solasa. To jednak prowadzi do nieprzewidywalnych konsekwencji. Z Cienia udaje się wydostać dwóm Ewanurisom o krwiożerczych i sadystycznych skłonnościach: Gilannaine i Elgharnanowi. Uruchamiają nową Zarazę, o niespotykanej wcześniej skali, jakby połączyła siły wszystkich poprzednich. Nowe arcydemony, najsilniejsze ze wszystkich znanych, prowadzą ogromne armie Stworzeń Ciemności, grożąc zniszczeniem wszystkiego, co żywe.

The Veilguard oferuje zanurzenie się w dynamiczną historię fantasy, pozbawioną jednak głębi narracji, moralnych dylematów i emocjonalnych huśtawek, charakterystycznych dla Origins. I co najważniejsze — to już nie mroczna fantasy. Fabuła składa się z 14 dużych rozdziałów i porusza się przez zestaw kluczowych wydarzeń, które są logicznie, ale nie dramatycznie powiązane. Scenarzyści czasami próbują wywołać emocje, ale robią to, unikając konfrontacji i ostrych konfliktów, co nie pozwala fabule osiągnąć odpowiedniego napięcia. Zamiast narastającego katharsis w fabule wpisana jest „ekologiczna drama”, a nawet złoczyńców nie obrażają, a próbują zrozumieć i przekonać.

Główny konflikt koncentruje się wokół walki drużyny głównego bohatera z Ewanurisami, w każdej rozdziale będą nowi przyjaciele i wrogowie, a na drodze do finału przygotowano jeden duży zwrot akcji i kilka mniejszych. Budowa i kompozycja fabuły podążają klasyczną formułą BioWare: bohater zbiera drużynę, pomaga towarzyszom w osobistych sprawach, rozwiązuje cudze problemy, wyrusza na „samobójczą misję”, gdzie w dwóch drużynach wszystkich pokonuje. I wszystko kończy się jednym z pięciu możliwych zakończeń. Twórcy zrobili wszystko, aby gracz przeszedł grę idealnie: przypominają o nieukończonych zadaniach, podpowiadają kluczowe kroki i w inny sposób kierują do najlepszego z zakończeń.

Сcenarzyści ograniczyli wpływ gracza na rozwój wydarzeń: wybory zostały uproszczone, konsekwencje przewidywalne, a wynik większości decyzji ma charakter kosmetyczny. Nie da się odegrać roli „cynicznego egoisty” czy „dobrego paladyna”. Dialogi cierpią na przewidywalność, ponieważ wszystkie opcje wypowiedzi prowadzą do tego samego wyniku, a nie ma możliwości wywarcia presji, przekupienia lub popełnienia błędu w wnioskach. Protagonista unika skomplikowanych lub niejednoznacznych tematów, co sprawia, że rozmowy są „neutralne”, chociaż w poprzednich grach serii gracz czuł odpowiedzialność za swój nadmiernie gadatliwy język.

The Veilguard dysponuje jednym z najgłębszych i najbardziej szczegółowych edytorów tworzenia realistycznie wyglądającego bohatera. Można wybrać rasę (człowiek, elf, krasnolud, kunari), płeć, klasę (wojownik, mag, złodziej), historię (warunki początkowe i bonusy) oraz frakcję (opcje dialogowe i interakcje z NPC). Można dostosować wygląd — fryzura, broda, blizny, wiotkość skóry, kształt uszu i wiele innych detali.

Protagonista jest raczej funkcjonalną postacią fabuły, a nie charyzmatycznym liderem, budzącym współczucie. Chociaż przedstawiają go jako najważniejszego w serii. Został zbawicielem świata z przypadku, nie posiadając szczególnych talentów ani pozycji, interakcja bohatera ze światem opiera się na realizacji wcześniej określonej roli, a osobowość ginie za ogólnymi, niczym się nie wyróżniającymi wypowiedziami.

Siódemka towarzyszy zapewniła pełne zróżnicowanie charakterów, w większości bezosobowych, pozbawionych kolorytu. Najlepsze momenty związane są z nekromantą, który marzy o zostaniu lichiem, oraz wynalazczynią, która grzebie w elfickim dziedzictwie. Ale nawet tak konfliktowa dyskusja o moralności nekromancji kończy się przeprosinami.

Projektanci postaci starali się spełnić wszystkie standardy inkluzyjności, ale wyszło to zbyt nachalnie. Tak więc niebinarna towarzyszka staje się uosobieniem cringe'u, generując 80% wszystkich niezręcznych momentów. Zamiast pokazywać temperamentne natury z odkrywaniem osobowości i szkieletów w szafie, historie towarzyszy koncentrują się na zewnętrznych atrybutach i problemach tożsamości, nawet, mówiąc współczesnym językiem internetu, nie próbując zgłębić tematu. Osobiste questy odczuwają się jako pusta strata czasu: bohater napotyka problem, pojawia się antagonista, quest kończy się zwycięstwem nad nim. W rezultacie gracz wpływa na zakończenie i zdobywa unikalne umiejętności oraz zbroję dla towarzysza.

Szybki i efektowny, wymaga od gracza „zaczepiania” wrogów, ciągłego poruszania się (przegapione ciosy zadają duże obrażenia), wykorzystywania aktywnych umiejętności oraz uwzględniania cech przeciwników. Na jednych wrogach lepiej działają siłowe umiejętności wojownika, na innych — zasięgowe ataki maga.

Każda klasa oferuje swoje podejście do walki. Wojownicy efektownie wdzierają się w sam środek bitew z masywną bronią. Złodzieje ustawiają pułapki, wykorzystują wieżyczki, prowadzą walkę zarówno na bliskim, jak i dalekim dystansie. Magi otrzymali ogromny arsenał zaklęć, w tym nekromancję, żywioły, anomalie grawitacyjne oraz przywoływanie przez rozpadliny w przestrzeni. Magowie nie ograniczają się do ataków z dystansu za pomocą kija — używają także miecza i magicznej kuli do walki wręcz.

W podstawach leży typowa dla slasherów mechanika: silne i słabe ciosy, pozytywne i negatywne statusy, umiejętności. Uniki, parowania, kontrataki urozmaicają mechanikę obrony. Tak, przy udanej serii odbitych ataków, system parowania nadaje broni efekt płonącego ognia, a niektóre buildy pozwalają parować nawet czerwone ataki, od których zazwyczaj można tylko unikać. Interaktywność otoczenia pozwala zrzucać wrogów z urwisk.

Do walki bohater może zabrać tylko dwóch towarzyszy, a element taktyczny zachował się w wydawaniu im rozkazów przez specjalne menu. Wszyscy bohaterowie używają trzech aktywnych umiejętności i jednego ataku ostatecznego. Podstawowe ataki towarzyszy są słabe, ale sami są praktycznie nie do pokonania przez przeciwników i postrzegani są jako „rozszerzenie” dostępnego arsenału umiejętności. System pozwala swobodnie przebudować build postaci, ale zmiana klasy możliwa jest tylko przy rozpoczęciu nowej gry.

System walki jest elastyczny, ale sytuacje i przeciwnicy nie skłaniają do pełnego wykorzystania go. Na sukces w walce wpływają zarówno umiejętności protagonisty i ich interakcje z innymi klasami, jak i poziom postaci oraz jej ekwipunek. Zrealizowane są powiązania umiejętności: jedna postać nakłada na wroga inicjator, a inna aktywuje go detonatorem, zadając dodatkowe obrażenia. Powiązanie można zawsze znaleźć, interfejs sam podpowie, co i dla czego jest inicjatorem-detonatorem. Wypełniając pasek oszołomienia, można przeprowadzić efektowne dobijanie, a gromadząc furie — wykonać superatak przeciwko bossom.

Różnorodny bestiariusz obejmuje przeciwników z różnymi typami ataków i obrony. Oprócz standardowego zdrowia, wrogowie często są opancerzeni lub chronieni barierami. Mini-bossowie budzą większe zainteresowanie niż główni bossowie, chociaż obie kategorie cierpią na nadmiar punktów zdrowia, co przekształca walki w długotrwałe starcia. Szczególne miejsce w grze zajmują smoki — główny typ dużych przeciwników. Tym razem nie mają unikalnych ataków i słabości, wszystkie walki przebiegają według tego samego scenariusza, chociaż składają się z kilku faz. Czasami gracz walczy jednocześnie z kilkoma smokami, używając balist i koordynując działania drużyny.

Kampania The Veilguard zajmie 40-60 godzin, w trakcie których gracz przejdzie dziesiątki zarówno różnorodnych, jak i powtarzających się zadań. Lista questów nie jest duża: znajdź dowody, pokonaj wrogów, rozwiąż zagadkę, przeprowadź mini-śledztwo, rozwiąż przestrzenny puzzle, zniszcz narośla Skazy, lootuj skrzynie i zbieraj zasoby. Wykonywanie dodatkowych zadań pomoże podnieść poziom postaci, co znacząco wpływa na trudność — system progresji wykorzystuje autoleveling.

Poboczne questy zapewniają doświadczenie i nagrody, a także wzmacniają frakcje w świecie gry, co przyda się w finale. Dzieje się to poprzez zbieranie różnorodnych zasobów, które pełnią rolę waluty do handlu: każda frakcja ma swoje preferencje, wymagając określonych materiałów, takich jak minerały, drewno czy rzadkie artefakty. W efekcie wszystko często sprowadza się do oczyszczania lokacji lub zbierania zasobów.

Wyposażenie bohaterów i towarzyszy różni się od siebie, co dodaje unikalności, ale zmniejsza różnorodność. Broń można ulepszać, „łącząc” ją z takim samym duplikatem i uzyskując jeszcze potężniejszy egzemplarz. Zbroję można ulepszać tylko w hubie u specjalnego bohatera, za zasoby. System ulepszania jest związany z handlem: zebrane zasoby są używane jako waluta do zakupu wyposażenia u kupców. Ich asortyment jest ograniczony i rzadko się aktualizuje, a dostęp do bardziej zaawansowanego ekwipunku otwiera się dopiero po podniesieniu poziomu frakcji, co dzieje się bliżej finału.

W związku z tym na przebieg gry mocno wpływa element eksploracyjny The Veilguard: poboczne questy, łamańce, zagadki i sekrety nagradzają znacznie cenniejszymi przedmiotami wyposażenia niż system rzemiosła. Rozmiar ekwipunku nie jest ograniczony, co pozwala przechowywać cały wcześniej zebrany sprzęt.

Otwarty świat w Dragon Age: The Veilguard nie istnieje, zamiast tego są kompaktowe, liniowe lokacje w różnych biomach z wysokim stopniem dopracowania, połączone magicznymi portalami, co sprawia, że podróże są szybkie i koncentrują uwagę na eksploracji świata i rozgrywce. Każda lokacja ma unikalną atmosferę i detale, które podkreślają jej cechy, a jednocześnie odczuwana jest jako część spójnego świata, gdzie dbałość o szczegóły rekompensuje korytarzowość.

Las Arlatan pokazuje przebudzenie starożytnej magii wśród ruin elfickiego imperium. Bagna Hossberga owiane są mrokiem Mora. Stolica Tevintera, Minratos, zachwyca majestatem, luksusem i wieżowcami. Nie wszystkie lokacje są korytarzowe, ich struktura łączy liniowe trasy z rozwidleniami, ukrytymi przejściami i elementami „wertykalności”. Dotarcie do trudno dostępnych punktów umożliwia zjazd na linie, co przyspiesza poruszanie się, dodaje nowe trasy i pozwala lepiej ukryć sekrety i zasoby.

Wizualne kontrasty — od majestatycznych ruin po zarażone wioski i nocne miasta — wzmacniają immersję, a elementy platformowe i uproszczone zagadki sprawiają, że eksploracja jest fascynująca.

Centralnym elementem świata gry jest Latarni — lokacja-hub, która stała się pełnoprawnym domem dla gracza i jego towarzyszy. Tutaj można dostosować pomieszczenia, ulepszać wyposażenie i rozwijać relacje z towarzyszami poprzez rozmowy z nimi. Każdy bohater ma swój pokój, w którym rozwijają się osobiste wątki, a wraz z postępem w grze pojawiają się nowe funkcje i obszary. Zbierając specjalne klucze od pobocznych bossów, w Latarni można otworzyć zamknięte drzwi, zdobywając unikalną zbroję i możliwość odblokowania lepszego zakończenia.