Rozgrywka jest wciągająca. Parkour, nocne pościgi, walka głównie bronią białą (choć od czasu do czasu można natknąć się na strzelanki). System craftingu jest również przyzwoity. Można nawet stworzyć broń z jakimś żywiołem z rury odpływowej. Szczerze mówiąc, nie jestem wielkim fanem zombie. To nudne. Chodź, zabijaj, zbieraj łupy, chowaj się przed nieumarłymi i bla bla bla... Dying Light to zupełnie inna historia. Rozgrywka jest dynamiczna. Zupełnie jakby gra mówiła ci: „Uciekaj albo giń!”. Poruszanie się po dość zurbanizowanym terenie jest trudne. Zwłaszcza w Starym Mieście, gdzie ulice są zatłoczone przez zarażonych. I tu właśnie pojawia się parkour. Stary Brecken nauczył ludzi, jak sprawnie poruszać się po Harran. Bez ryzyka ugryzienia, ale z ryzykiem upadku i śmierci.

Z mojego doświadczenia wynika, że ​​podczas mojej pierwszej rozgrywki gra wydawała mi się trochę przerażająca w nocy. Pamiętam, jak nocą biegłem przez wagon, uciekając przed goniącymi mnie mutantami (mutanty i zainfekowani to dwie różne rzeczy). Jedna z ich głów wyskoczyła prosto w róg ekranu. Wzdrygnąłem się ze strachu i o mało nie upadłem)))

Ogólnie rzecz biorąc, gra jest wciągająca. Fabuła jest przeciętna. Znacznie ciekawsza jest w DLC „The Following”. Ale nie rzucajcie się od razu. Najpierw musicie rozegrać główny wątek fabularny, aby zrozumieć część zawartości tego DLC. Dodano też nową broń, sztuczki (parkour) i nieco urozmaicono twarze postaci (wszystkie wyglądały tak samo). Cóż, nie mnie oceniać, czy warto w nią zagrać, czy nie. Jak to mówią: „Kto nie spróbuje, nigdy się nie dowie”.

Jeśli zdecydujesz się zagrać, oto moja rada, jako gracza parkouru w Harran: Kiedy skoczkowie zaczną cię gonić, uciekaj... Uciekaj, zaciśnij szczękę. Uciekaj, chłopcze, uciekaj.

PS. To moja pierwsza opinia, więc nie oceniajcie mojej recenzji zbyt surowo. Krytykę też chętnie przyjmę. Miłej gry!