Olśniewające arcydzieło, które udaje się pozycjonować jako brutalny symulator przetrwania, ale w rzeczywistości okazuje się typowym kiczem Ubisoftu z wieżami, posterunkami i zadaniami w stylu „przynieś dziadkowi okulary z mieszkania w środku śmiertelnej epidemii”. Nasz elitarny agent Secret Service, Kyle Crane, ma fenomenalną wytrzymałość 80-letniego astmatyka i zaczyna sapać po 15 sekundach biegu, zmuszając gracza do spędzenia 10 minut na wczesnych etapach gry, atakując pojedynczego żebraka-zombie zardzewiałą rurą wodociągową, która pęka szybciej niż plastikowy kubek. Jednak w późniejszej fazie gry równowaga całkowicie zanika dzięki przesadnie potężnej broni z DLC, zamieniając niegdyś przerażający nocny horror w radosny cyrk, w którym sprężysty Crane, z niekończącym się kotem i strzelbą, strzela do wszystkiego, co żywe i nieożywione. A cała ta rozciągnięta w czasie i nudna rozgrywka z prymitywnym zakończeniem QTE i karykaturalnym, kapryśnym złoczyńcą Raisem jest chwalona przez fanów jako „najlepsza gra akcji z zombie” wyłącznie dlatego, że widzowie są gotowi wybaczyć wszelkie błędy w projekcie gry i puste lokacje dla wątpliwej przyjemności zrzucania nieboszczyka z dachu 1000 razy i patrzenia na jego zabawną szmacianą lalkę.