Wszystkie recenzje Elden Ring

Moja przygoda z Soulsami zaczęła się od DS3, ale i tam się skończyła. Zanim ukazał się Elden Ring, zamówiłem grę w przedsprzedaży. Żadnych zniżek, nic. Pierwsza wyprawa do otwartego świata od razu kończy się mini-bossem. Początek jest generalnie dość duszący, dopóki nie nabierzesz wystarczającej siły i zręczności, by posługiwać się większością broni. Zabawa dopiero się zaczyna. Ostatecznie ukończyłem grę za jednym posiedzeniem, a w pracy z tęsknotą wzdychałem, myśląc o tym, jak wrócę do domu i wskoczę do tego cholernego arcydzieła. Niesamowicie piękna, różnorodna gra z nieskończoną możliwością regrywalności.

Dopiero wczoraj ukończyłem grę po raz pierwszy. Nie mogę powiedzieć na pewno, że zagram w nią ponownie, by zobaczyć inne zakończenie, ale takie są. Sama gra jest doskonałą kontynuacją Dark Souls, pomijając absolutnie fatalną fabułę. Sama historia jest całkiem dobra, ale sposób, w jaki jest opowiedziana, jest po prostu fatalny. Cały otwarty świat jest dość duży i dopiero po około 10 godzinach zaczynasz myśleć: „Boże, mam nadzieję, że wybrałem właściwą ścieżkę i podążam za fabułą, a nie za kolejnym ślepym zaułkiem”. Poza tym gra jest w porządku.

Zwykły włóczęga z maczugą pokonuje 74 legendarnych bossów niczym bezbronne kociaki, pokonując ich gołymi pięściami w PvP, a ten bohater niesie ze sobą potok znany każdemu piratowi.

A tak serio, fabuła jest bardzo złożona i niejasna nawet pod koniec. Trzeba szukać wiedzy nawet w opisach przedmiotów. Świat jest bardzo duży i pełen ukrytych skrzyń i ciekawych miejsc. Po raz pierwszy dodano dedykowany przycisk skoku zamiast skoku z biegu. Walka jest dość responsywna i nie sprawia trudności początkującym. Próg wejścia jest znacznie niższy niż w innych grach z serii Souls i jest bardziej przyjazny dla nowicjuszy. Ogólnie rzecz biorąc, gra jest odpowiednia dla tych, którzy chcą zapoznać się z całą serią.

Babazaki prześcignął samego siebie

Gra naprawdę mi się podobała. Ma duży, otwarty świat, mnóstwo bossów (tak, są powtarzalni, ale ich różnorodność, w porównaniu z poprzednimi częściami, wciąż robi wrażenie, a do tego ciągle poszukujesz sekretnych miejsc z bossami). Oprócz standardowych walk pieszych, dodali możliwość walki na swoim wiernym rumaku. Lokacje zachwycają zarówno pięknem, jak i skalą. Czasami po prostu masz ochotę zsiąść z konia i pobiec sprintem do najbliższej lokacji, powoli ją oczyszczając i świetnie się bawiąc. Gra nadaje się nawet dla osób niezaznajomionych z gatunkiem Soulslike, ponieważ patche osłabiły wielu bossów i ułatwiły ich pokonanie. Jednak aby dotrzeć do konkretnego zakończenia, musisz poszukać go w Google, ponieważ nikt cię nie poprowadzi ani nie powie, co jest do… Czytaj całość

Grałem w ER po raz pierwszy w marcu i w ogóle mi się nie podobała, ale niedawno postanowiłem zagrać ponownie – i moje zdanie o grze nie zmieniło się od tamtej pory. Ani trochę.

Trudno opisać doświadczenie pierwszego logowania się do gry, pojawienia się w pięknym otwartym świecie (zwłaszcza jeśli grałeś już w gry Souls, z ich lochami, bagnami i korytarzami zamkowymi). Biegasz po świecie, zdobywasz poziomy, a potem nagle trafiasz na pierwszego bossa. Właśnie wtedy zdałem sobie sprawę, że coś jest nie tak z bossami. Cały problem z większością bossów w grze polega na tym, że są niesprawiedliwi wobec gracza. Całkowicie niesprawiedliwi. Możesz ćwiczyć swoje ataki wiekami, ale w pewnym momencie boss cofnie rękę tuż przed atakiem i nie będziesz miał czasu na reakcję – i znowu jesteś przy ogniu.

Nigdy tak naprawdę nie grałem w gry z serii Souls. Po raz pierwszy usłyszałem o niej od znajomego. To otwarty świat z rozległymi lokacjami. Świat wydaje się żywy, a gracz czuje się, jakby był postacią w grze – nie, to on jest postacią – zmagającą się z wszystkimi trudnościami tej gry. Dźwięki są przyjemne. Fabuła jest zrozumiała dla prawdziwych fanów opisów przedmiotów.

Podsumowując, chciałbym podsumować moje podstawowe i osobiste kryteria oceny:

Ogólnie rzecz biorąc, nie jest źle, ale liczyłem na więcej. Otwarty świat jest pusty, niewiele tam do roboty. Jest trochę hardkoru, ale po Sekiro jakoś mało imponuje. Gra miała potencjał na prawdziwy hit, ale ponieważ wydawca nie wie, jak robić gry z otwartym światem, jak to mówią: „Pierwszy naleśnik zawsze jest grudkowaty”. Z niecierpliwością czekamy na drugą część, tym razem z naprawdę wysokiej jakości otwartym światem.