Postanowiłem sprawdzić serię Fallout, o której słyszałem od jakiegoś czasu, ale jakoś unikałem jej. Oczywiście chciałem zacząć od pierwszej części.

Na początku byłem w szoku: mechanika wydawała się niezrozumiała; nie wiedziałem, co robić ani jak to robić. Zdecydowanie dobrze się zestarzały i wydają się nieoczywiste, ale to część ich uroku. Zacząłem wędrować po miastach, wypytując NPC-ów o życie w mieście, chip wodny i zadania. Potem zauważyłem, że znalezienie chipa zajmuje dużo czasu, a ja nadal nie byłem bliżej odkrycia, gdzie go znaleźć. Tak zakończyła się moja pierwsza rozgrywka.

Mogę powiedzieć, że gra naprawdę się rozwija z kolejnymi rozgrywkami. Zaczyna się wciągać, odkrywając alternatywne rozwiązania zadań, różne opcje dialogowe i sposoby korzystania z umiejętności. A po pierwszym pełnym przejściu gry zaczynają się eksperymenty z głównym bohaterem i jego cechami (czynienie go szczęściarzem, głupcem, inteligentem, siłą, atrakcyjnością).

I tak minęło mi ponad 60 godzin w pierwszej grze. Udało mi się kilka razy uratować schron, kilka razy ukończyć grę, grać zarówno bohaterem, jak i złoczyńcą. Ale wciąż nie zobaczyłem wszystkiego, co było do zobaczenia w pierwszym Fallout.