Final Fantasy VII Remake

Final Fantasy VII Remake — remaster japońskiej gry RPG Final Fantasy VII z 1997 roku. Fanów kultowej JRPG oraz nowicjuszy, którzy nie znają serii, czeka fascynująca przygoda, trwająca niemal sto godzin, opowiadająca historię Clouda Strife'a i grupy ekologicznych terrorystów Avalanche, dążących do powstrzymania działalności megakorporacji Shinra.

Starając się oddać ducha i motywy oryginału, Square Enix podjęło nietypowy krok — podzieliło reinkarnację na kilka oddzielnych, rozbudowanych gier, wydawanych z kilkuletnimi przerwami. Remake był pierwszym, po nim nastąpił Rebirth. Każde wydanie różniło się pod względem koncepcyjnym i gatunkowym, wprowadzając nowe elementy i pomysły, ale rozgrywka tylko się poprawiała po VII Remake, gdzie wprowadzono zupełnie nowy system walki.

Biorąc pod uwagę rozmach i status oryginału w branży, do pracy nad remakiem Square Enix zaangażowało znaczne siły. Tworzono go całkowicie „od zera”, ale z uwzględnieniem oryginału przy tworzeniu lokacji i postaci, zachowując styl i niezapomniane momenty, niezależnie od tego, czy były kluczowe, czy głupie. Za piękną oprawą graficzną remaku fani bez trudu rozpoznają pierwowzór.

W duchu czasów Remake jest mniej JRPG, a bardziej jednoosobowym blockbusterem fabularnym. Pod względem rozgrywki to gra akcji z perspektywy trzeciej osoby w czasie rzeczywistym, z taktyczną pauzą i przełączaniem między bohaterami, rozwijaniem ekwipunku i postaci oraz odgrywaniem ról przez bohaterów. Przeprojektowano również podróż: poziom, który można było przebiec w minutę, teraz wymaga przebrnięcia przez walkę lub rozwiązania zagadki.

Główna różnica między remakiem a oryginałem to zastosowanie nowoczesnych technologii grafiki 3D oraz starannie stworzony rozległy świat gry. Gra płynnie przechodzi od przerywników do rozgrywki i z powrotem, tworząc wrażenie jedności, w dużej mierze dzięki artystycznej inscenizacji elementów CGI i wysokiej jakości grafice.

Final Fantasy VII tworzy rozległy wszechświat, który gracz stopniowo odkrywa w miarę postępów w grze. To pełna głębokiego sensu antyutopia o totalitaryzmie władzy, despotyzmie nauki z dodatkiem magicznego fantasy.

Akcja gry rozgrywa się w alternatywnej rzeczywistości, na planecie Gaia, która pod względem biomów i krajobrazów przypomina Ziemię, ale ma własną florę i faunę. Dominującym gatunkiem jest humanoidalna cywilizacja przypominająca ludzi, z domieszką form życia, które nie są charakterystyczne dla ziemian.

Wyjaśnia to istnienie Lifestream — mitycznego strumienia energii życiowej, przepływającego w głębi planety. Ta żywa i inteligentna substancja wpływa na wszystkie wydarzenia na planecie, wszystkie istoty biorą z niej początek i wracają do niej po śmierci.

Cywilizacja ludzi na Gai rozwijała się podobnie do naszej, ale z czasem nauczyła się wydobywać z Lifestreamu specjalną energię Mako, przetwarzając ją na tanie i nieskończone elektryczność. Firma Shinra, która jako pierwsza to zrobiła, ostatecznie zaczęła rządzić światem, a państwa upadły pod jej technologiczną potęgą lub cofnęły się do epoki węgla i pary.

Shinra przejęła rolę rządu, sądu i policji, jest także głównym pracodawcą i technologicznym gigantem. Prowadzi nieetyczne eksperymenty, cenzuruje media i tłumi niezadowolenie, co nie przeszkadza w rozwoju cywilizacji ludzi, która pod wieloma względami przypomina naszą rzeczywistość.

W Final Fantasy VII były trzy kontynenty, w remake'u gracz odwiedzi je wszystkie, ale akcja pierwszego epizodu rozgrywa się w megapolis Midgar i nie wychodzi poza jego granice. To siedziba Shinry, dosłownie wyrastająca z miasta: na ziemi żyją biedacy i klasa średnia, a bogacze i korporacyjni pracownicy — nad nimi, w cyklopowych wieżowcach.

Midgar przedstawia dziesiątki lokacji o różnych kształtach i rozmiarach, ale bez otwartego świata, nawet duże poziomy przypominają jelitowate korytarze do całkiem otwartych, dużych poziomów. W duchu klasyki, remake jest całkowicie liniowy i zanim pójdziesz dalej, warto wszystko dokładnie przeszukać i wykonać zadania poboczne. Dlatego symulacja życia jest prosta, NPC są statyczni i tworzą atmosferę, wypowiadając kilka fraz.

Miasto podzielone jest na dzielnice, wykonane w unikalnej stylistyce: centrum ma cyberpunkowy klimat, z neonowym oświetleniem jakby unoszących się budynków, klasa średnia żyje w znanej nam niskiej i wysokiej zabudowie, a dzielnice biedaków, jak wszędzie, szokują całkowitą ruiną. Dzięki temu nie ma monotonii, a liniowość jest prawie niewyczuwalna.

Remake zachował jedną z najlepszych fabuł wśród gier wszech czasów, autorzy starannie przenieśli historię oryginału z 1997 roku, a jakość narracji odpowiada wszystkim współczesnym standardom. Przygotuj się na zanurzenie w rozbudowaną historię, w której oprócz protagonisty są jeszcze 3 głównych bohaterów i kilku antagonistów, mnóstwo postaci drugoplanowych, nie mówiąc już o masie NPC z krótkimi zadaniami.

Były SOLDIER Shinry I klasy Cloud z woli losu zostaje najemnikiem i trafia w szeregi ekologicznych terrorystów, a na początku interesują go tylko pieniądze za brudną robotę. Ale z czasem bohater się zmienia i znajduje w ratowaniu planety przed Shinrą swoje powołanie. Wpływa na to także znajomość z charyzmatycznym szturmowcem Barret, seksowną przyjaciółką z dzieciństwa Tifą i urokliwą kwiaciarką Aeris.

W tej historii będzie wszystko — miłość i zdrada, wzajemna pomoc i oszustwo, rozważania na temat wątpliwych sposobów przeciwdziałania zepsutej machinie państwowej, mnóstwo niespodziewanych zwrotów akcji. Ale bez charakterystycznego dla współczesnych gier cynizmu, brutalności i ogólnej nijakości. Przeciwnie, fabuła Final Fantasy VII to dobra, zapadająca w pamięć bajka o przyjaźni i jedności, w postacie której wierzysz i współczujesz.

Scenarzyści wiele zmienili w szczegółach: usunięto błędy narracyjne, logiczne niespójności, zastąpiono nieodpowiednie kwestie i dialogi nowymi, znacznie zwiększono liczbę fraz, kwestii i dialogów, starannie opracowano postacie drugoplanowe, na nowo zinterpretowano aspekty lore, które zawsze budziły wątpliwości.

Tak jak w oryginale, w remake'u są trzy postacie towarzyszące, których relacje rozwijają się przez całą grę, ale tylko dwie można zabrać ze sobą do walki. Każda postać jest unikalna na swój sposób, tak, Cloud dobrze włada mieczem, ale także używa magicznych sztuczek, a Aerith to typowy mag wsparcia, unikający bezpośredniej walki, ale osłabiający wrogów i wzmacniający przyjaciół. Jednak rozwój postaci jest bardzo elastyczny — Aerith można uczynić magiem bojowym, a Clouda uzdrowicielem.

Między postaciami w walce można się przełączać i realizować różne zadania, na przykład celnie strzelać lub wchodzić w trudne walki wręcz — AI towarzyszy radzi sobie z tym słabo. Ciosy, strzały, blokowanie ataków napełniają pasek ATB, który można wykorzystać na specjalne umiejętności, zaklęcia magiczne i użycie mikstur leczących/wzmacniających postać. Taktyczna pauza pozwala również po prostu dowodzić towarzyszami.

Akcja i system rozwoju są zgodne z nowoczesnymi standardami, proste i zrozumiałe, każdy znajdzie swój styl gry, ale część walki jest głęboka. Wrogowie reagują na działania gracza i mogą skontrować użycie umiejętności. Gracz może ich ogłuszyć lub zadać krytyczne obrażenia, znając ich słabości na typ ataku.

Walki z bossami są trudne, podzielone na kilka faz, a im dalej, tym wrogość i niebezpieczeństwo przeciwnika rośnie, co zmusza gracza do zmiany taktyki działania. Nie można po prostu bić bezmyślnie — trzeba znać słabe punkty, używać specjalnych umiejętności i magii.