Final Fantasy VII Remake

Final Fantasy VII Remake — remaster japońskiej gry RPG Final Fantasy VII z 1997 roku. Fanów kultowej JRPG oraz nowicjuszy, którzy nie znają serii, czeka fascynująca przygoda, trwająca prawie sto godzin, opowiadająca historię Clouda Strife'a i grupy ekologicznych terrorystów Avalanche, którzy dążą do powstrzymania działań megakorporacji Shinra.

Starając się oddać ducha i motywy oryginału, Square Enix podjęło niezwykły krok — podzieliło reinkarnację na kilka oddzielnych, rozbudowanych gier, wydawanych w odstępach kilku lat. Remake był pierwszym, po nim nastąpiło Rebirth. Każde wydanie różniło się pod względem koncepcyjnym i gatunkowym, wprowadzając nowe elementy i pomysły, ale rozgrywka tylko się poprawiała po VII Remake, gdzie zaprezentowano zupełnie nowy system walki.

Biorąc pod uwagę rozmach i status oryginału w branży, do pracy nad remakiem Square Enix zaangażowało znaczne siły. Zrobiono go całkowicie „od podstaw”, ale z uwzględnieniem oryginału przy tworzeniu lokacji i postaci, zachowując stylistykę i niezapomniane momenty, niezależnie od tego, czy były kluczowe, czy głupie. Za piękną oprawą graficzną remaku fani bez trudu rozpoznają pierwowzór.

W duchu czasów Remake jest nie tyle JRPG, co jednoosobowym blockbusterem fabularnym. Pod względem rozgrywki to gra akcji z perspektywy trzeciej osoby w czasie rzeczywistym, z taktyczną pauzą i przełączaniem między bohaterami, rozwijaniem ekwipunku i postaci, oraz odgrywaniem ról bohaterów. Przeprojektowano także podróż: poziom, który można było przebiec w minutę, teraz zaoferuje przebić się z walką lub rozwiązać zagadkę.

Główna różnica remaku w porównaniu do oryginału to zastosowanie nowoczesnych technologii grafiki 3D oraz starannie stworzony rozległy świat gry. Gra płynnie przechodzi od przerywników do rozgrywki i z powrotem, tworząc wrażenie jedności, w dużej mierze dzięki artystycznej inscenizacji elementów CGI i wysokiej jakości grafice.

Final Fantasy VII tworzy rozległy wszechświat, który gracz stopniowo odkrywa w miarę postępu. To pełna głębokiego sensu antyutopia o totalitaryzmie władzy, despotyzmie nauki z dodatkiem magicznego fantasy.

Akcja gry rozgrywa się w alternatywnej rzeczywistości, na planecie Gaia, w biomy i krajobrazy przypomina Ziemię, ale ma swoją własną florę i faunę. Dominujący gatunek to humanoidalna cywilizacja przypominająca ludzi, z domieszką form życia, które nie są charakterystyczne dla Ziemian.

Wyjaśnia to istnienie Lifestreamu — mitycznego strumienia energii życiowej, przepływającego w głębi planety. Ta żywa i inteligentna substancja wpływa na wszystkie wydarzenia na planecie, wszystkie istoty biorą z niej początek i wracają do niej po śmierci.

Cywilizacja ludzi na Gai rozwijała się, przypominając naszą, ale z czasem nauczyła się wydobywać z Lifestreamu specjalną energię Mako, przetwarzając ją na tanie i niekończące się elektryczność. Firma Shinra, która jako pierwsza to zrobiła, ostatecznie zaczęła rządzić światem, a państwa upadły pod jej technologiczną potęgą lub cofnęły się do epoki węgla i pary.

Shinra przejęła rolę rządu, sądu i policji, jest również głównym pracodawcą i technologicznym gigantem. Prowadzi nieetyczne eksperymenty, cenzuruje media i tłumi niezadowolenie, co nie przeszkadza w rozwijaniu cywilizacji ludzi, która pod wieloma względami przypomina naszą rzeczywistość.

W Final Fantasy VII były trzy kontynenty, w remake'u gracz odwiedzi je wszystkie, ale akcja pierwszego epizodu rozgrywa się w megapolis Midgar i nie wychodzi poza jego granice. To siedziba Shinry, dosłownie wyrastająca z miasta: na ziemi żyją biedni i średnia klasa, a bogacze i korporacyjni pracownicy — nad nimi, w cyklopowych wieżowcach.

Midgar przedstawia dziesiątki lokacji o różnych kształtach i rozmiarach, ale bez otwartego świata, nawet duże poziomy przypominają jelitowate korytarze do całkiem otwartych, dużych poziomów. W duchu klasyki, remake jest całkowicie liniowy i zanim pójdziesz dalej, warto wszystko dokładnie przeszukać i wykonać zadania poboczne. Dlatego symulacja życia jest prosta, NPC są statyczni i tworzą atmosferę, wypowiadając kilka fraz.

Miasto jest podzielone na dzielnice, wykonane w unikalnej stylistyce: centrum ma cyberpunkowy klimat, z neonowym oświetleniem jakby unoszących się budynków, średnia klasa żyje w znanej nam niskiej i wysokiej zabudowie, a dzielnice biedaków, jak wszędzie, szokują całkowitą ruiną. Dzięki temu nie ma monotonii, a liniowość praktycznie nie jest odczuwalna.

Remake zachował jedną z najlepszych fabuł wśród gier wszech czasów, autorzy starannie przenieśli historię oryginału z 1997 roku, a jakość narracji odpowiada wszystkim współczesnym standardom. Przygotuj się na zanurzenie w rozbudowaną historię, w której oprócz protagonisty są jeszcze 3 głównych bohaterów i kilku antagonistów, mnóstwo postaci drugoplanowych, nie mówiąc już o gromadzie NPC z krótkimi zadaniami.

Były SOLDIER Shinry I klasy Cloud, z woli losu, zostaje najemnikiem i trafia w szeregi eko-terrorystów, a przez pewien czas interesują go tylko pieniądze za brudną robotę. Ale z czasem bohater się zmienia i znajduje swoje powołanie w ratowaniu planety przed Shinrą. Wpływa na to również znajomość z charyzmatycznym szturmowcem Barret, seksowną przyjaciółką z dzieciństwa Tifą i urokliwą kwiaciarką Aeris.

W tej historii będzie wszystko — miłość i zdrada, wzajemna pomoc i oszustwo, rozważania na temat wątpliwych sposobów przeciwdziałania zepsutej machinie państwowej, mnóstwo niespodziewanych zwrotów akcji. Ale bez charakterystycznego dla nowoczesnych gier cynizmu, brutalności i ogólnej nijakości. Przeciwnie, fabuła Final Fantasy VII to dobra, zapadająca w pamięć bajka o przyjaźni i jedności, w postacie której wierzysz i współczujesz.

Scenarzyści wiele zmienili w szczegółach: убito błędy narracyjne, logiczne niespójności, zastąpiono nieodpowiednie kwestie i dialogi nowymi, znacznie zwiększono liczbę fraz, kwestii i dialogów, starannie opracowano postacie drugoplanowe, na nowo zinterpretowano aspekty lore, które zawsze budziły pytania.

Tak jak w oryginale, w remake'u są trzy towarzysze, z którymi relacje rozwijają się przez całą grę, ale tylko dwóch można zabrać ze sobą do walki. Każda postać jest w jakiś sposób unikalna, tak, Cloud dobrze włada mieczem, ale także używa magicznych sztuczek, a Aerith to typowy mag wsparcia, unikający bezpośredniej walki, ale osłabiający wrogów i wzmacniający przyjaciół. Jednak rozwój postaci jest bardzo elastyczny — Aerith można uczynić bojowym magiem, a Clouda uzdrowicielem.

W trakcie walki można przełączać się między postaciami i realizować różne zadania, na przykład celnie strzelać lub wchodzić w trudne walki wręcz — AI towarzyszy radzi sobie z tym słabo. Ciosy, strzały, blokowanie ataków napełniają pasek ATB, który można wykorzystać na specjalne umiejętności, zaklęcia magiczne i użycie mikstur leczących/wzmacniających postać. Taktyczna pauza pozwala również na wydawanie poleceń towarzyszom.

Akcja i system rozwoju są zgodne z nowoczesnymi standardami, proste i zrozumiałe, każdy znajdzie swój styl gry, ale część walki jest głęboka. Wrogowie reagują na działania gracza i mogą skontrować użycie umiejętności. Gracz może ich ogłuszyć lub zadać krytyczne obrażenia, znając ich słabości na dany typ ataku.

Walki z bossami są trudne, podzielone na kilka faz, a im dalej, tym wrogość staje się bardziej złośliwa i niebezpieczna, co zmusza gracza do zmiany taktyki działania. Nie można po prostu bić bezmyślnie — trzeba znać słabe punkty, używać specjalnych umiejętności i magii.