Nie grałem w oryginał. Jedyne, co znałem z Gothica, to sam tytuł. Wiedziałem, że kiedyś była to dobra i uwielbiana seria, ale biorąc pod uwagę jej sędziwy wiek, mało prawdopodobne było, żebym poznał ją bliżej. Dlatego remake od razu przykuł moją uwagę. Doświadczyć klasycznej gry w nowoczesnej grafice? Skorzystałem z okazji i ani trochę tego nie żałowałem.

Gra jest trudna. Żadna inna gra nie wpędziła mnie w tak upokarzającą sytuację od samego początku. Po otrzymaniu policzka w przerywniku filmowym zrozumiałem, że tutaj będę często oberwał. Pogodzony z faktem, że świat gry mnie nie polubił i nie będzie mnie prowadził za rękę, zacząłem się uczyć.

I jaka to przyjemność rozwijać się razem ze swoją postacią; daje to żywe poczucie bycia pionierem. Stawianie czoła trudnym walkom, eksploracja mapy, poznawanie lokalnych mechanizmów umiejętności i podnoszenie ich poziomu sprawiało mi przyjemność. Nawet pod koniec, z najlepszym sprzętem i niemal maksymalnymi poziomami umiejętności, nie stałem się supermaszyną do zdobywania doświadczenia przeciwników. Byłem twardy, ale nawet na moim poziomie byli wrogowie, którzy z radością zmuszali mnie do przeładowywania gry za każdym razem, gdy popełniałem błąd.

Ile razy ekran ładowania mówił mi, że nie ma nic złego w obniżeniu poziomu trudności z Gothica, ale nie. Kochałbym ten świat o wiele mniej, gdybym nie zaciskał zębów na każdym jego etapie.

A świat gry ma wiele do zaoferowania. Jest mniejszy niż światy, do których przywykliśmy w nowoczesnych grach. Ale jego bogactwo jest zdumiewające. Gdy tylko zboczymy z głównych ścieżek, liczba sekretów, aluzji, a nawet kryjówek z ukrytymi przedmiotami rośnie wykładniczo. I tak wielką dbałość o szczegóły tu poświęcono. Nie mam wątpliwości, że każdy z twórców uwielbiał swoją pracę; poczułem tę miłość, gdy wróciłem do obozów startowych i uświadomiłem sobie, że w trakcie gry te lokacje stały się mi tak znajome.

Tak wiele mechanik tutaj to powiew świeżości. Po awansie muszę znaleźć mentora dla potrzebnej mi umiejętności, a przedtem muszę zdecydować, czy kradzież kieszonkowa jest naprawdę ważna, czy też powinienem wydać punkty doświadczenia na dobrą, starą broń jednoręczną.

Dzięki brakowi kompasu i minimapy mogę śmiało powiedzieć, że jeszcze bardziej zanurzyłem się w Dolinie Górniczej.

Na koniec pokazano nam ciekawą alternatywę dla otwierania zamków. Owszem, jest trudna, ale cała gra nie oszczędza gracza. Ten system naprawdę dobrze się tu prezentuje. Hakowanie było dla mnie wyzwaniem, dopóki nie postanowiłem poświęcić doświadczenia na rozwijanie umiejętności hakowania.

Osobiście nie napotkałem ani jednej nieprzezwyciężalnej trudności.

Powinienem chyba dodać coś do wad. To trudne, kiedy wciąż czuję euforię po ukończeniu gry, mimo że minął już dzień.

Największą wadą były dla mnie problemy techniczne z dubbingiem. Postacie czasami mówiły z zupełnie inną głośnością, a czasami mogłem jedynie usłyszeć, co ktoś do mnie szeptał, przez napisy. A w ostatniej lokacji dźwięk całkowicie zniknął. Myślę, że to naprawią, ale ja oglądałem ostatnią scenę w całkowitej ciszy.

Sztuczna inteligencja jest tu trochę dziwna. Po przeładowaniu gry, ścigający wrogowie tracą celowanie. A ponieważ trzeba często przeładowywać grę, obraz przeciwników z chorobą Alzheimera będzie spójny.

Mam jeszcze kilka uwag, ale są one tak subiektywne, że nie chcę nimi zbytnio rozwadniać recenzji. Na przykład, mechanika gotowania wydawała mi się zbyt mało rozbudowana. Nie widziałem też większego zastosowania kowalstwa, ponieważ łatwiej było po prostu kupić lepszą broń.

Przez całe 60 godzin gry nie napotkałem ani jednego zawieszenia. Było kilka błędów związanych ze wspomnianą utratą ścieżki NPC po przeładowaniu, ale nie było żadnych blokad. Technicznie rzecz biorąc, gra była dla mnie prawie idealna.

Podsumowując, jestem zadowolony. A nawet bardziej niż zadowolony. Gra była dla mnie wyzwaniem, które przezwyciężyłem. To swego rodzaju reboot. Jeśli mają być wydawane remaki, powinny być podobnej jakości i z wielkim zaangażowaniem twórców. Dziękuję!