Graveyard Keeper 2 wciągnął mnie od samego początku, bo grałem w oryginał na śmierć. Początkowo sequel wydawał się spełnieniem marzeń: w końcu dodali porządne miasto, masę zadań, a pomysł uczynienia bohatera inkwizytorem z własną armią zombie wydawał się inspirujący. Automatyzacja została wzmocniona, jest mniej biegania, ale, o mój Boże, po około dwudziestu godzinach gra zmienia się w wyrafinowaną torturę. Zupełnie jakby twórcy specjalnie zaprojektowali mechanikę, by udusić gracza grindem. Nowe łańcuchy rzemieślnicze są przeładowane, osłabienia zombie irytują, a wskaźnik szaleństwa i oblężenia stają się po pewnym czasie po prostu męczące swoją monotonią. A co najważniejsze, jest ten ciągły brak wiary, który każe ci stać w miejscu godzinami w oczekiwaniu. Gra z przytulnego, mrocznego symulatora przeistoczyła się w duszącą robotę, w której tyłek jest nieustannie ociekający potem. Grafika, muzyka i czarny humor są na najwyższym poziomie. Sama rozgrywka stała się jednak zbyt skomplikowana i sztucznie rozciągnięta w porównaniu z pierwszą częścią. Warto zagrać, ale bądźcie przygotowani na prawdziwą frustrację.