Druga platyna.

Szczerze mówiąc, granie w gry stało się dla mnie bardziej nawykiem niż prawdziwie przyjemną rozrywką. Dobra gra z pewnością może dostarczyć pozytywnych emocji, ale ostatnio często patrzyłem na zegarek i przypominałem sobie, że zazwyczaj wtedy jestem zanurzony w świecie gier, ale jestem znacznie bardziej skłonny spędzić trochę więcej czasu online. Innymi słowy, mam problem z uruchomieniem WIELU gier, nawet jeśli sprawia mi to przyjemność, ale to prawdopodobnie za mało, aby polecić ją jako łatwą grę na następny raz. Gravity Rush to pierwsza gra w tym roku, a może nawet w ciągu ostatnich sześciu miesięcy, do której chciałem wrócić.

Myślę, że mogę sobie pozwolić na nie powtarzanie wszystkich bzdur na temat gry, które każdy może wygrzebać lub po prostu znać. Najważniejsze jest to, że gra ma grawitację. Niesamowicie irytująca mechanika w jakiś sposób przekonała mnie do tego, żebym prawie nie korzystał z szybkiej podróży i po prostu latał, latał, latał, zbierając każdą kulę w zasięgu wzroku, kończąc każde złote wyzwanie i znajdując każdą postać potrzebną do osiągnięcia. Dla mnie latanie to najfajniejsza rzecz w grze i zdecydowanie najlepsze doświadczenie, jakie miałem w ciągu ostatnich sześciu miesięcy. Nie czuję, że muszę ciągle kontrolować swój lot, lawirować między każdym filarem i robić cholerne beczki. Po prostu... spadam. Gra wymaga ode mnie tylko, żebym zamarł w powietrzu, zdecydował, w którą stronę chcę spaść i pozwolił, by grawitacja przejęła kontrolę. Jeśli natrafię na mały obiekt, moja postać lekko się odbije. Jeśli coś dużego stanie mi na drodze, mogę lekko skorygować swój spadek bez zmiany kierunku samej grawitacji. Wszystko jest tak uproszczone, że jest po prostu relaksujące i zamiast kolejnego zadania, chcę po prostu latać.

Oczywiście, mogę powiedzieć, że postacie są bardzo proste, ale to ma swój urok, a fabuła jest dobra, głównie dzięki nieznanemu światu i umiejętnemu wykorzystaniu prostej motywacji. Mechanika jest prosta i efektywna, więc po prostu pochłaniasz wszystkie sceny i dialogi niczym lunch, zadowolony odlatując bez uczucia głodu czy irytacji, z lekkim zastrzykiem energii. Fabuła jest po prostu dobra, ale jeśli zapytasz mnie za tydzień: „Jakie sceny w grze ci się podobały?”, mam nadzieję, że zapamiętam tylko kilka z nich… ale nie zapomnę, jak to było spadać między budynkami, zbierając każdą kulę, na jaką natrafiłem.

3 na 5

Oczywiście, nie mogę jej polecić i na pewno nie będę do niej wracał. Gra jest po prostu „dobra”, bez żadnych nadzwyczajnych rewelacji, a jedynie z dobrą mechaniką. Mimo to, bawiłem się świetnie i po raz pierwszy od dawna zapomniałem o mojej codziennej rutynie oglądania dobrych filmów. Postanowiłem po prostu uruchomić grę i spędzić co najmniej godzinę na jej wyłączaniu, jednocześnie zbierając wszystko, czego potrzebowałem do platynowego medalu.