Jeśli przyszedłeś tu, żeby bawić się życiem, trafiłeś pod złe drzwi. Po pierwsze, gra jest dość prymitywna pod względem długości. Po studiach gra się kończy. Żadnej kariery, żadnego życia rodzinnego. Tylko partner tej samej płci i dziecko z sierocińca na końcu, ot tak, dla pokazu. Tak, drugą wadą gry jest ogromna agenda SJW. Podczas całej mojej rozgrywki widziałem trzy postacie: punkową lesbijkę, czarnego gejowskiego miłośnika muzyki i mniej lub bardziej statyczną postać w postaci innej dziewczyny. Nawet jeśli postać odmówi partnerowi tej samej płci, i tak będzie w jakiś sposób zboczona na końcu. Trzecią wadą gry jest to, że dialogi praktycznie nie mają wpływu. Tak, mikro-ludzie mają dobre i złe zakończenia, w których albo zostają odurzeni i mają myśli samobójcze, albo rozpoczynają zdrowy związek jednopłciowy z dzieckiem z sierocińca (déjà vu, co?). Jeśli twoja postać zachowuje się obojętnie wobec NPC-ów, to przy następnym spotkaniu możesz po prostu powiedzieć: „Dałem ci trochę przestrzeni osobistej” i to zadziała. Czwartą wadą są ciągle powtarzające się wydarzenia. Zaczynasz grę i nagle bum! Chłopiec z ksylofonem albo kilkoro bawiących się dzieci. Nie ma tu miejsca na nic pośredniego. Po prostu podążasz tą samą ścieżką w kółko, mając nadzieję, że trafisz na osobę heteroseksualną, a nie na gejowskiego, czarnoskórego basistę z kosmosu. Przez całą grę będziesz po prostu klikał losowe liczby (albo i nie, choć to niczego nie zmienia, poza tym, że na końcu zmienisz profesję) i znosił monotonne spotkania z NPC-ami, które są kompletnie irytujące.

Cóż mogę powiedzieć na koniec? Gra jest tylko na jeden wieczór, maksymalnie 2-3 godziny. Tylko z piwem. I tylko wtedy, gdy w tle leci filmik Denisa Karamysheva. Powodzenia wszystkim, pa.