Nie zrozumcie mnie źle, trudno mi pokochać ten serial. Zawsze czułem, że to taki „kumpel”, który zaprasza cię do udziału we wszystkim i bez względu na to, jak dobrze się z nim bawisz, nie nazwałbyś go „bliskim kumplem”. Wracasz do niego tylko dla konkretnych przyjemności, a nie dlatego, że sam w sobie jest fajny. Jest męczący.

Weźmy na przykład fabułę. Wreszcie, główni bohaterowie nie są byle jacy, ale to złożone i interesujące postacie z przemyśleniami i opiniami. Tak, nawet Franklina można zaliczyć do nich, ponieważ wizerunek „typowego dobrego faceta” jest tym razem celowy. Fajnie, że fabuła opiera się głównie na ich osobowościach i życiu, ale szkoda, że ​​znów jest tylko ścieżką od jednej zabawnej i epickiej sceny do następnej. Fabułę można streścić w kilku wersach, pomijając lwią część przyziemnych misji bohaterów, które przedstawiają ich codzienne życie. Jednak te postacie w ogóle się nie rozwijają. Jedyną zmianą jest chęć ponownego napadnięcia na banki. I tyle. Michael ma tę samą chujową rodzinę, Franklin to wciąż ten sam dobroduszny facet w niewdzięcznym społeczeństwie, a Trevor to ten sam popieprzony (ale czarujący) facet, który robi, co mu się podoba. To jest główny problem: wszystko stoi w miejscu. Nie ma z kim się utożsamić. A pojawienie się FBI to tak oklepany motyw, że ich obecność w fabule jest po prostu przygnębiająca.

Ale w GTA zawsze chodziło o dobrą rozgrywkę! O sandbox! Nie twierdzę, że wszystko jest tu w porządku, nawet biorąc pod uwagę wszystko, co ma GTA 4, a czego nie ma GTA 5. I nawet biorąc pod uwagę, że jazda po świecie po kilku godzinach staje się nudna, a Taxi nie jest najszybszą ani najwygodniejszą szybką podróżą. Bardziej denerwuje mnie to, że w najnowszych grach Ubisoftu patrzysz na otoczenie znacznie bardziej niż w GTA. W tym drugim jesteś ciągle czymś zajęty, a twoje oko ledwo rejestruje codzienne czynności przechodniów, sceny i dialogi, czy piękno otoczenia. To czysto subiektywna uwaga, ale widząc, jak niektórzy ludzie zachwycają się zrzutami ekranu z gry, jestem zmuszony to stwierdzić. Gracze nie dostrzegają lwiej części wysiłków deweloperów w tworzeniu otwartego świata. Częściowo odpowiada za to satyra. Rozmowy radiowe, fenomenalnie wyprodukowana telewizja, billboardy — jest ich pełno, ale cholera... Żarty o toaletach są wszędzie. To tak, jakby Rockstar miał obsesję na punkcie żartów o seksie, idiotach, upokorzeniu i tym podobnych, co sprawia, że ​​satyra jest tak gęsta, że ​​cały odtworzony świat GTA przypomina Family Guy. Wszędzie pełno sprośnych żartów, wszystkie postacie są dziwne, popieprzone i po prostu szalone. Cały ten świat to jedna wielka komedia z sprośną satyrą, zupełnie jak kreskówki Setha MacFarlane'a.

Emocjonalnie 3 na 5

Doceniając włożoną pracę 4 na 5

A mimo to, nadal mi się podobało. I chociaż fabuła to tylko przejażdżka przez zabawne misje i postacie, nawet jeśli opisałem powyżej moje smutki, to i tak było fajnie! W dużej mierze dzięki ciekawym głównym bohaterom. Trudno umniejszyć jakość różnorodnych rozrywek i fakt, że prawie każda z nich mnie wciągnęła, podobnie jak każda misja poboczna była kreatywnie zaprojektowana. Moim zdaniem GTA to najbardziej wyrafinowany i złożony pas transmisyjny, jaki istnieje obecnie, tworzący grę dla jak najszerszej publiczności i dający jej więcej, niż jakakolwiek inna gra może zaoferować.