Wspaniała historia autorstwa człowieka, którego reżyserskie podejście zasługuje na uznanie. To niewątpliwie „siódemka” świata gier wideo, ale ma dość irytującą wadę.

Chociaż David Cage stworzył kilka bardzo dobrych postaci o charakterystycznych cechach, problemach i osobowościach, czasami brakuje mu rozwinięcia i zgłębienia ich istoty. Weźmy na przykład reporterkę. Postać z autentycznie interesującym problemem, który prowadzi ją do spotkania z jednym z bohaterów. Ale to, dlaczego nadal mu pomaga, ufa mu i praktycznie chce się z nim przespać, jest całkowicie ignorowane! Ta postać to chodzący przykład tego, jak Cage próbuje zamienić wyjaśnienia i emocje na dynamikę fabuły. Właściwie to nie do końca prawda. Nie dostrzega, co należy dodać do sceny. Dobrym przykładem jest zakończenie, w którym ponownie od początku widzimy problem reportera, co przypomina nam, że został on całkowicie zignorowany. Pokazali ojca spotykającego syna po raz pierwszy, bez okazywania ANI JEDNEJ SILNEJ EMOCJI, pozostając całkowicie neutralnym. Śledczy w mojej wersji gry, który nieustannie zażywał narkotyki, nie ma żadnego jasnego wyniku. Innymi słowy, Cage stworzył świetną historię, ale jego rozwój postaci, a nie fabuły, jest zróżnicowany, co ogólnie rzecz biorąc pozostaje dobre.

Nie mam wielu zastrzeżeń do rozgrywki. Jestem trochę rozczarowany, że tak wiele decyzji podejmowanych jest bez wyboru, ale dynamika wydarzeń i logika Quick Times były miłym zaskoczeniem. Wciąż pamiętam moment, w którym musiałem nacisnąć i przytrzymać siedem przycisków w odpowiedniej kolejności, uzasadniając to stanem umysłu postaci. Drobny szczegół, ale doskonały przykład tego, że Quick Times nie zostały stworzone chaotycznie i z należytym uwzględnieniem wydarzeń na ekranie.

Czy ten projekt zasługuje na miano „wartego kupienia konsoli”? Jeśli gatunek wzbudzi choć najmniejsze zainteresowanie, to zdecydowanie. Obiektywnie rzecz biorąc, gdyby gra dawała graczom więcej możliwości wyboru i lepiej rozwinęła niektóre (!) emocjonalne sceny i ich motywacje, dałbym jej z czystym sumieniem najwyższą notę. W tej chwili zaciskam zęby, bo śmierć złoczyńcy nie wzbudziła emocji, potencjalna scena seksu wydawała się zupełnie niestosowna i nieuzasadniona, a nie wszystkie wątki fabularne były równie dobrze zrealizowane. Ale cholera, wiele z tego było naprawdę dobrze zrobione.

5 na 5

Pieprzyć was. Nie ma lepszego interaktywnego filmu, a Fahrenheit jest zepsuty przez zakończenie.

#katopneumonia

PS Myśli postaci są prawie zawsze bezużyteczne. Mówią albo: „Aaaah, muszę za nim pójść”, albo cokolwiek, co już zrozumiałeś z scenerii lub dialogów. Dlatego narzekania Karamyszewa na lokalizację tych momentów są przesadzone. Można całkowicie zignorować myśli i prawie nic nie przegapić.

LOKALIZACJA: Krótko mówiąc, jest całkiem dobra. Oczywiście słychać sporadyczne niedopracowanie aktorskie, ale jedna postać jest żenująco słabo udźwiękowiona nawet w oryginale, więc ogólne wrażenie jest akceptowalne. Jeśli chodzi o ich myśli, które czasami brzmią absurdalnie słabo udźwiękowione, nie trzeba ich nawet słuchać. Ale oto magia: jeśli głosy choć trochę przypominają oryginał, a oryginalne narracje dla krzyków, jęków i innych dźwięków są zachowane, doświadczenie lokalizacji staje się wykładniczo lepsze. Kiedy słyszysz oryginalne jęki i przyzwoitą rosyjską lokalizację mocnego momentu, możesz całkowicie przymknąć oko na niedociągnięcia, ponieważ w lokalizacji prawie nie ma momentów całkowitej nieudolności. Powinienem też zaznaczyć, że lokalizacja nie jest idealna, więc nie było wstydem pozostać przy rosyjskiej narracji.