Hotline Miami to rzadka, (stosunkowo) nowoczesna gra, która zasługuje na miano gry komputerowej, a nie kolejnej „interaktywnej rozrywki”, oferującej 100 godzin wędrówki po pustym, aczkolwiek otwartym świecie z irytującym grindowaniem, nieodpowiednimi mechanikami dodanymi na pokaz i innymi bolączkami współczesnych gier.

Ta dynamiczna, zbalansowana i łatwa do opanowania gra jest wciągająca i relaksująca. Pod względem rozgrywki jest to strzelanka z widokiem z góry, w której można posługiwać się zarówno bronią białą, jak i palną. Mechanika strzelania i walki wręcz jest prosta, przyjemna i obsługuje się ją dosłownie trzema przyciskami. Pomimo prostoty rozgrywki, gra nie nudzi się nawet po dwóch lub trzech kolejnych podejściach, a powód jest prosty. Każdy poziom składa się z kilku małych map wypełnionych różnymi typami wrogów i broni, a mapy zawierają również losowo generowaną broń, którą można i należy zdobyć. Wszystkie misje sprowadzają się do prostego celu: wyeliminowania wszystkich wrogów na mapie. Ta prostota jest źródłem niesamowitej regrywalności gry: stosunkowo niewielkie mapy można pokonywać na wiele sposobów. Przeciwnicy zachowują się przewidywalnie, a jednak czasami zaskakują zmianą trasy lub innymi nieoczekiwanymi ruchami. Są przy tym celni i szybcy, a nasza postać ginie jednym strzałem.

Gra zachęca do eksperymentowania: na tej samej mapie musisz użyć szybkiego biegu i niemal jednocześnie zabić dwóch lub trzech wrogów, wycelować w przeciwnika z broni palnej i strzelać do opancerzonego przeciwnika, cofając się.

Ukończenie poziomu wymaga dziesiątek prób, aby znaleźć odpowiednią taktykę, a nawet po jej znalezieniu nie jesteś odporny na wypadki. Ale nawet po ukończeniu poziomu odczuwasz obsesyjną potrzebę ponownego przejścia go w inny sposób. I najczęściej ulegasz tej potrzebie, ponieważ gra w Hotline Miami jest niesamowicie przyjemna. Strzelanie jest dobrze zrealizowane, a każda broń wydaje się inna.

Bossowie zasługują na szczególną uwagę: nie ma ich wielu, mają proste schematy zachowań i nie irytują nadmierną wytrzymałością – generalnie są świetni.

Sama gra nie jest szczególnie hardkorowa – jeśli masz umiejętności i jesteś przyzwyczajony do rozgrywki, na piątym poziomie będziesz ginąć wyłącznie z własnej głupoty. Częste zgony nie są irytujące – odrodzenie to dosłownie kwestia jednego kliknięcia, a biorąc pod uwagę niewielkie rozmiary mapy, nadrobisz stracone postępy w kilkadziesiąt sekund. Punkty kontrolne między różnymi mapami są obecne, co znacznie upraszcza proces.

Gra jest idealna dla osób, które spędzają większość dnia w pracy i mają tylko kilka godzin wolnego czasu wieczorami. Te godziny są idealne, aby wnikliwie przejść przez kilka etapów i kontynuować grę następnego dnia.

Fabuła jest ciekawa; podobnie jak cała gra, przesiąknięta jest duchem lat 80., nutą szaleństwa, ale jednocześnie jest prosta i banalna. Jednak sposób przedstawienia historii, styl narracji i brak odpowiedzi aż do samego końca gry sprawiają, że podąża się za fabułą. W grze takiej jak ta od fabuły nie wymaga się niczego więcej; wręcz przeciwnie, zbyt zawiła fabuła w dynamicznej grze akcji wyglądałaby, moim zdaniem, obco i dziwnie. Jest sekretne (również kanoniczne) zakończenie i kilka poziomów bonusowych.

Jest kilka wad. Pierwszy rzut i podniesienie przedmiotu odbywa się prawym przyciskiem myszy, co może prowadzić do sytuacji, w których rzucasz bronią zamiast ją podnosić. Jest to jednak drobna wada i bardzo szybko można się do niej przyzwyczaić. Drugą wadą jest to, że większość masek to niepotrzebne śmieci, które nie wpływają znacząco na rozgrywkę, ale ponieważ zbieranie masek jest opcjonalne, to również jest drobna wada. Największą wadą, moim zdaniem, jest długość. Dwadzieścia rozdziałów i poziomów świetnie uzupełnia fabułę, ale nie miałbym nic przeciwko rozegraniu kolejnych stu misji bez fabuły.

Polecam grę w 2022 roku i myślę, że długo się nie zestarzeje. Jeśli nie przeszkadza Ci retro grafika, mnóstwo krwi, góry trupów i lekka psychodeliczna atmosfera, to gorąco polecam.