Mam już dość tego stadnego zachwytu otaczającego każdą pretensjonalną, niezależną grę, która zakłada maskę głębokiej sztuki, by oskubać łatwowiernych graczy na trzy godziny melancholii. Wypuścili silnik Unreal Engine 5, gigantyczne puszki jedzenia, śnieżnobiały alternatywny steampunk i Jefima Szyfrina udzielającego głosu demonowi – i to wszystko, fotelowi esteci już miota się w ekstazie nad wielką rosyjską chtonicznością, nie zauważając, że po prostu zapomnieli o uwzględnieniu jakiejkolwiek rozgrywki w tym kawałku złomu. Połowa tego interaktywnego nieporozumienia to po prostu przytrzymywanie przycisku W, taszcząc wiadra wody z prędkością sparaliżowanego ślimaka, a druga połowa to... Duszenie się prymitywnymi łamigłówkami pudełkowymi lub plujecie na najbardziej toporne, pikselowe minigry, które całkowicie rujnują cały ponury nastrój i zostały dodane wyłącznie po to, by uchronić projekt przed zwrotem pieniędzy. Ale apoteozą tej zadufanej postawy jest lokalny scenariusz, napisany z werwą 13-letniego ucznia, który wczoraj odkrył publiczną stronę „Ateista” i teraz podaje najbardziej banalne kłótnie o religię za wielkie objawienie. Bohaterowie to tekturowe dziwolągi bez żadnej sensownej motywacji, świat to gorączkowe majaczenie, a wychwalana filozofia kruszy się w starciu z prostotą przekazu, zmuszając do słuchania wymuszonych dialogów, aż historia urywa się w pół zdania, kończąc się całkowicie pustym i pozbawionym sensu zakończeniem.