InFamous próbuje grać dwoma słowami w swoim tytule. To jak podział na „dobro” i „zło” w grze – całkiem nieźle (też będę się bawił słowami).

Wybór „jasnego” lub „czerwonego” nie robi dużej różnicy ani nie rodzi dylematu moralnego. Jest to jednak świetny dodatek do komiksowego klimatu gry, który okazał się genialny. W tamtym czasie InFamous miażdżył wszystkich konkurentów, nawet tych z wykształceniem kierunkowym. Gra wyróżnia się zarówno fabułą (choć miejscami prostą i naiwną), jak i idealnie skalibrowanym poziomem trudności. Owszem, bohater jest dość śmiertelny i nie przetrwa długo pod gradem kul. Elektryczność nie jest wszędzie dostępna. „Ładunek” dla umiejętności specjalnych bardzo szybko się wyczerpuje.

Platforma również jest dobra, wymagając ostrożnego skakania, mimo że bohater trzyma się ścian. W przeciwieństwie do Assassin's Creed, skakanie w InFamous może być stresujące. Nie tylko ze względu na poziom trudności, ale także z powodu słabego trzymania się drogi i animacji.

Animacja zasługuje jednak na słabą ocenę. Podczas gdy protagonista porusza się całkiem dobrze, wszystkie inne postacie i NPC są poniżej przeciętnej. Jest to szczególnie widoczne w przerywnikach filmowych na silniku gry. Gra próbuje zastąpić je fajnymi, stylowymi przerywnikami komiksowymi. Szkoda, że ​​nie zawsze się to udaje.

Kolejnym minusem są zadania poboczne, które oferują przydatne bonusy, ale są monotonne. To samo stare, szare miasto z zaledwie kilkoma ciekawymi lokacjami również jest minusem. Otwarty świat jest minusem.

Nawet po pięciu latach warto zagrać w InFamous, biorąc pod uwagę, że wciąż jest to jedna z najlepszych gier komiksowych.