Killing Floor 2

Killing Floor 2 okazało się jeszcze ciekawsze niż pierwsza część. Grafika jest doskonała,

podobnie jak ścieżka dźwiękowa, a wymagania sprzętowe również były zadowalające. Ogólnie rzecz biorąc, gra okazała się

doskonała.

Potężna strzelanka w swoim czasie, która do dziś zachwyca. Miło jest spotkać się wieczorem ze znajomymi i pograć, a jeszcze przyjemniej zbierać przedmioty w kolejnych sezonach. Gra jest wspierana do dziś, a grafika jest całkiem niezła. Wystarczy spojrzeć na muzykę, przy której miażdży się hordy.

Duchowy następca Killing Floor, który ukazał się w 2009 roku, nadal podtrzymuje wszystkie tradycje swojego poprzednika. Oferuje dynamiczną rozgrywkę, oszałamiającą ścieżkę dźwiękową, grafikę ulepszoną do akceptowalnej jakości oraz dodano różnorodność klas. Klasy posiadają teraz system profitów, który przynajmniej nieznacznie przerywa rutynę rozgrywki.

Gra nie jest jednak pozbawiona wad. W 2018 roku gra nadal cierpiała na słabą optymalizację. Na każdej konfiguracji gra sporadycznie doświadcza mikrozawieszeń, a po 2-3 godzinach gra zaczyna działać z prędkością 4-10 klatek na sekundę.

Żywiołowy miażdżyciel zombie. Nie jest szczególnie poważny, ale oferuje mnóstwo broni na każdy gust, dobrze zrealizowany tryb kooperacji, szeroką gamę wrogów, ciekawe tryby, świetną grafikę, niesamowicie różnorodne lokacje, od prostej farmy po piekielne domostwa, i oczywiście NIESAMOWITĄ ścieżkę dźwiękową w najlepszym stylu Dooma.

Ogólnie rzecz biorąc, to dobra gra. Gra się w nią bardzo dynamicznie i przyjemnie, zarówno z własną muzyką, jak i muzyką z gry. Może być fajna w trybie kooperacji, ale nie testowałem jej, bo nie mam z kim grać. Ogólnie rzecz biorąc, gra mi się podobała.