Bądźmy szczerzy. L.A. Noire nie jest grą specjalnie oryginalną. Zacznijmy od początku: gra to misja, w której rozwiązujemy zagadki, przeprowadzamy przesłuchania, szukamy wskazówek – po prostu wykonujemy pracę detektywistyczną. Mamy dostęp do otwartego świata Miasta Aniołów, po którym możemy swobodnie się poruszać, a nawet natykać się na drobne przestępstwa na ulicach. Pojawiają się strzelaniny, ale nie one są sednem gry. I choć może to być irytujące, sandboksowe środowisko utrudnia rozgrywkę, ponieważ wszystko dzieje się żmudnie, a gra, ponownie, jest misją. Ponieważ gra rozgrywa się w latach 40. i 50. XX wieku, samochody są powolne, a sterowanie niezbyt przyjemne, więc chcemy dotrzeć do celu jak najszybciej, choć na szczęście można przyspieszyć podróże. Sam proces poszukiwania wskazówek zaczyna być męczący i trzeba przestać uważać. Jedyne, co nie odstrasza, to fabuła. To właśnie ona ją trzyma, ale mimo to spędziłem w grze około sześciu miesięcy.