Całkowicie przeciętne, luźne doświadczenie w stylu Diablo, utknięte gdzieś w głębokiej płaszczyźnie astralnej, pomiędzy niezrozumiałym, duszącym Path of Exile a obscenicznie drogim bublem, jakim jest Diablo 4! Z jednej strony gra autentycznie zachwyca każdego fana zakrapianej rozgrywki fantastycznie wygodnym, wbudowanym filtrem łupów, przejrzystym, deterministycznym systemem rzemiosła i genialnym systemem levelowania, gdzie każda umiejętność ma własne, w pełni rozwinięte drzewko talentów, pozwalające przekształcić zwykłą kulę ognia w strzelbę. Z drugiej strony, cały ten proces budowania postaci jest rujnowany przez potwornie nudną, okrojoną i nagle przerywaną kampanię fabularną, po której następuje nudna końcówka, niekończące się bieganie przez identyczne monolity, aby zdobyć ten sam sprzęt z niewielką szansą na drop. Na dodatek genialny pomysł frakcji kupców został skutecznie zniszczony przez regularne podróbki złota, a serwery gry okresowo zapadają w głęboką śpiączkę, zmuszając do kontemplacji niekończących się ekranów ładowania i ikonicznych błędów połączenia. Wisienką na tym przeciętnym torcie była fuzja deweloperów z Kraftonem, który natychmiast splunął na obietnicę „tylko kosmetycznych darowizn” i zapowiedział płatne klasy DLC, zmieniając niegdyś niezależny projekt w typową operację nastawioną na zysk. Efektem końcowym jest klasyczny półprodukt: wydaje się przyjemny w rozgrywce i można bezpiecznie spędzić 100 godzin w trybie offline, ale jako pełnoprawny produkt na lata jest po prostu kolejną zabugowaną, przeciętną grą, która szybko staje się nużąca swoją monotonią.