Gra ma dwie główne postacie, którymi wcielasz się naprzemiennie w różnych rozdziałach.

Jeden to weteran amerykańskiej operacji w Afandistanie. Trochę niechlujny, cały czas śmieje się i żartuje, witaj, proszę. A potem nagle przyjmuje postawę: mam wbić nóż w tętnicę szyjną? Nie wiem jak, ale spróbuję, dobra, chodźmy. Przez całą drogę ratuje kilka dziewczyn, a potem ma z nimi szybki numerek (ale nie ze wszystkimi; może coś źle zrobiłem). Nie jest to pokazane, ale jest sugerowane.

Druga to ciemnoskóra brunetka z włosami do pasa (grzywa, uwaga, ma całkiem niezłą fizykę. Jak wszystko inne). W pierwszym rozdziale jest nieudaną kurierką, która wpada w poważne tarapaty z „Afandistanami” i postanawia się zmienić. W trzecim rozdziale zakopuje już w lesie informatora, który jej nie odpowiada, i dzwoni do kolejnego, żeby go sprawdził. Krótko mówiąc, jej rozwój kariery jest ewidentny. Na Steamie jest z niej zrzut ekranu z każdej strony, jeśli nie setek, to dziesiątek; cała społeczność jest nią zapełniona.

Kamera jest umieszczona nad prawym ramieniem w sporej odległości; postacie są widoczne mniej więcej na głębokość kolan. Czułość myszy i to, co nazywa się „bezwładnością kamery”, można dostosować w ustawieniach już w trakcie gry. W ciasnych przestrzeniach perspektywa pierwszoosobowa mogłaby być lepsza, ale rozumiem, dlaczego jest zrobiona w widoku trzecioosobowym (patrz poprzedni akapit).

Strzelanie jest dość zaawansowane; nie można trafić w nic podczas biegu; trzeba się zatrzymać/kucnąć i wycelować. Jest wiele ustawień z tym związanych, w tym ustawienia poziomu trudności i liczbę wrogów. Wybrałem mniej więcej średni poziom i to mi odpowiadało. Gdzieś w połowie gry odkryłam świat „Ciemnej Nocy” i wtedy naprawdę się rozkręciło... Bez radaru, bez wskaźników, tylko świerszcze i wrogie quadrocoptery świecące z góry. Pięknie!

Świat zawiera również aktywności dla dorosłych i elementy gore.

Walka wręcz i broń biała zostały uproszczone. A broń biała jest potrzebna tylko w jednym miejscu: na szpitalnym oddziale chorób zakaźnych, gdzie trudno o amunicję. Kliknęłam i to wystarczyło.

W ostatnim rozdziale bohaterka zostaje wysłana do wirtualnej rzeczywistości — nie zdradzę, dlaczego ani gdzie wszystko dzieje się w świecie fantasy. Dostaje dwóch asystentów — elfiego łucznika i małpę bojową o imieniu Gorillych (!), którzy knują coś niedobrego za jej plecami. Zaśmiałam się.

Gra zajęła mi 20 godzin, ale na dość wysokim poziomie trudności i ze średnią liczbą wrogów. Jeśli zagrasz wszystko na minimalnym poziomie, będzie szybciej. A tak przy okazji, dostajesz dodatkowe życia za zabicie określonej liczby wrogów i możesz odrodzić się w bitwie bez wczytywania zapisu. Zapisy w krótkich rozdziałach są tworzone automatycznie na początku (i czasami na końcu), natomiast w dłuższych są one tworzone automatycznie w oparciu o kontekst gry (podzielone na kilka podrozdziałów) lub można je tworzyć ręcznie w wyznaczonych punktach na otwartej przestrzeni.

Podsumowując, gra mi się podobała, jestem zadowolony, polecam ją, polecam. Daję jej 10 za stosunek ceny do jakości.