Life is Strange: True Colors

To nie legendarne Life is Strange 1, ale wciąż przyzwoita interaktywna seria.

Rozgrywka wpisuje się w najlepsze tradycje gatunku. Jest swobodna i w najczystszej postaci sprowadza się do spokojnego przemieszczania się po niewielkich lokacjach i oglądania przerywników filmowych, w których trzeba wybierać opcje dialogowe. Nie będę się rozwodzić nad szczegółami, ponieważ fabuła jest tu najważniejsza.

Wcielimy się w Alex Chen, dziewczynę z typową dla tej serii zdolnością zaglądania w ludzkie dusze, ponieważ w każdej odsłonie nasze postacie posiadają supermoce.

Nasza bohaterka miała bardzo trudne życie: jej matka zmarła na ciężką chorobę, ojciec porzucił ją i brata, przez co Alex trafiła do sierocińca, gdzie przeżyła bardzo trudne chwile. W końcu, osiągając dorosłość, zamieszkała z bratem, ale jej… Czytaj całość

Life is Strange: True Colors focuses on character-driven storytelling rather than high-stakes drama, and it benefits from that approach. The small-town setting feels believable, the cast is likable, and the emotional moments are handled with care. While the mystery lacks some urgency compared to earlier entries, the game's atmosphere and relatable characters keep the experience engaging from start to finish. 8.4/10.

Najnudniejsza gra z serii, pod względem nudy przewyższająca nawet drugą część. Fabuła o „złych korporacjach” robi się dość nudna. Umiejętność jest ciekawa, ale słabo rozwinięta; rzadko z niej korzystamy w fabule. Ścieżka dźwiękowa jest ciekawa, ale pierwsza część miała bardziej nastrojowy klimat.

Jedyne, co wyróżnia tę grę na tle poprzednich części serii, to grafika.