Mafia: Definitive Edition

Dla mnie osobiście pierwsza część Mafii to gra kultowa. Pamiętam, jak graliśmy w nią z kolegami z klasy, a potem dzieliliśmy się wrażeniami w szkole. Pamiętam, jak nikt nie był w stanie ukończyć misji wyścigowej :). Przeszedłem grę niezliczoną ilość razy. Uwielbiałem ją nawet bardziej niż GTA.

Remaster przerósł moje oczekiwania.

Grafika jest supernowoczesna, liczne ulepszenia rozgrywki, dodanie motocykli, ukryte przedmioty kolekcjonerskie – to wszystko i wiele innych zdecydowanie pomogło grze. Gra nic nie straciła (jak to czasem bywa w przypadku remasterów), a wręcz przeciwnie – zyskała. Urok Ameryki lat 30., prohibicji i zorganizowanej przestępczości.

Ukończyłem w 100% (wszystkie osiągnięcia, wszystkie misje w trybie swobodnej jazdy, wszystko, co możliwe).

Grałem w remake i widać, że twórcy włożyli w niego sporo wysiłku; nie jest to kiepska gra; gra się w nią przyjemnie. To ta sama stara, dobra Mafia, ale z nowoczesną grafiką i przerywnikami filmowymi. To gra dla doświadczonych graczy; młodszemu pokoleniu prawdopodobnie się nie spodoba; oni lubią hejtować i krytykować gry. Rzadko się zdarza, żeby młodzi gracze ukończyli grę, jakby ich nie interesowała. Sceny wyścigowe również są stresujące; ukończyłem ten pełen przekleństw wyścig tylko na poziomie łatwym, a i tak zajęło mi to „25 prób”.

Chociaż później podniosłem poziom trudności do klasycznego. W 2020 roku

to pierwsza gra, która naprawdę mnie zachwyciła i

przywróciła mi silną nostalgię.

Świetna gra z klimatem ery mafii. Świetna fabuła i walory edukacyjne. Remake wyszedł świetnie. Brawo dla twórców!

Przeszedłem grę dwa razy i nie żałuję. Pozostawiła mi miłe wspomnienia. Jest dobra, zarówno pod względem remake'u, jak i samej gry. Grafika i fabuła są praktycznie nietknięte. Wszystko jest idealne. Twórcy dodali nawet zadania do ścieżek.

Nigdy nie rozumiałem tego kultowego masturbowania się oryginału z 2002 roku, który nawet wtedy grał jak niezdarny czołgowy gniot z okropnie wadliwym strzelaniem, a jego fabuła o słabym taksówkarzu była banalną bajką, odpowiednikiem dziecięcego seansu popołudniowego na podstawie filmu Scorsese, gdzie wszystkie zwroty akcji były oczywiste pięć mil dalej. Hangar 13 udało się wydać remake tego przereklamowanego nieporozumienia, nie tylko nie naprawiając jednej starej wady rozgrywki, ale także mnożąc je według współczesnych standardów casualowych. Próbowali ukształtować nudnego oryginalnego Tommy'ego w brutalnego samca alfa, ale rezultatem był jakiś bezczelny, bezmózgi podwładny, całkowicie pozbawiony normalnej ludzkiej motywacji, po prostu biegający posłusznie korytarzem skrzyń, strzelający do… Czytaj całość