Max Payne is a cinematic action-adventure game with a third-person view. The main character of the game is Max Payne, a fair cop who single-handedly tries to... Więcej informacji
Max Payne to film noir, który w 2001 roku wydawał się filmem, ale teraz wciąż brzmi jak wewnętrzny monolog mężczyzny w aptece.
Wszedłem do środka dla bullet time'u, a zostałem dla śniegu, komiksowych wstawek i głosu Maxa. Nowy Jork to tu nie miasto, to kac: dachy, magazyny, kluby nocne, lód i wszędzie złe decyzje. Strzelanina jest prosta jak na dzisiejsze standardy, ale upadek z dwoma pistoletami wciąż tworzy ten sam obraz. Wrogowie pojawiają się tłumnie, fabuła bezczelnie przypomina tani thriller o zemście, narkotykach i spisku – i właśnie dlatego tak długo trwa.
Siła gry nie tkwi w jej systemach. W jej tonie. Max mówi, jakby już przegrał, a ty po prostu oglądasz powtórkę. Żarty są gorzkie, patos przemyślany, a czasem nawet zabawny. To nie jest „poważny dramat”, to komiks kryminalny, który nagle uderza z impetem.
Grafika i projekt poziomów zdradzają swój wiek, a sztuczna inteligencja nie jest bohaterem. Nieważne. W pierwszą część warto zagrać przed jakimikolwiek remake'ami czy trylogiami: żeby zrozumieć, skąd wziął się ten głos. Po finale ma się ochotę wyjść na śnieg i ponownie usłyszeć Payne'a opisującego noc, w której nie ma już nikogo do uratowania.
Max Payne — нуар, который в 2001-м казался кино, а сейчас всё ещё звучит как внутренний монолог человека в аптеке.
Я зашёл за пулевым временем и остался за снегом, комиксными вставками и голосом Макса. Нью-Йорк здесь не город, а декорация похмелья: крыши, склады, ночные клубы, везде лёд и плохие решения. Стрельба простая по нынешним меркам, но падение боком с двумя пистолетами до сих пор даёт ту самую картинку. Враги сыплются пачками, сюжет не стыдится быть дешёвым триллером про месть, наркоту и заговор — и именно поэтому живёт.
Сила игры не в системах. Она в тоне. Макс говорит так, будто уже проиграл, а вы просто смотрите повтор. Шутки горькие, пафос нарочный, иногда даже смешной. Это не «серьёзная драма», это криминальный комикс, который внезапно умеет ударить.
Графика и уровень-дизайн выдают возраст, ИИ не герой. Не важно. Первую часть всё равно стоит пройти до любых ремейков и тройки: понять, откуда взялся этот голос. После финала хочется выйти в снег и ещё раз услышать, как Пейн описывает ночь, в которой ему уже некого спасать.