W 2006 roku, w odległej jak średniowiecze epoce, ukazała się jedna z najwybitniejszych współczesnych gier strategicznych i, szczerze mówiąc, jedna z moich ulubionych w tym gatunku, Medieval 2: Total War. Kupiwszy licencjonowaną kopię gry za absurdalnie wysoką cenę, nie miałem pojęcia, w jaki skarb się wpakowałem.

Pierwszą rzeczą, na którą od razu zwróciłem uwagę, była oszałamiająca gra aktorska – chciałbym pokłonić się przed tym, kto zaprosił Czczonego Artystę Federacji Rosyjskiej Igora Jasułowicza do podkładania głosu w grze w 1C-SoftClub: znalezienie tak idealnego głosu wymagało mnóstwa wysiłku. Drugą rzeczą jest oczywiście grafika. W tamtych czasach nie każda strzelanka mogła pochwalić się taką szczegółowością – gęste szeregi żołnierzy, ich doskonałe zbroje lśniące w zachodzącym słońcu, grzmiące bombardowania, rój śmiercionośnych strzał wystrzeliwanych przez obrońców oblężonej cytadeli – wszystko wyglądało tak realistycznie, że po prostu nie sposób było się oderwać. Co więcej, bardzo dobra optymalizacja pozwalała cieszyć się grą nawet osobom ze słabszym sprzętem. Ponieważ nie miałem doświadczenia z serią Total War, zrozumienie wszystkich funkcji gry zajęło mi sporo czasu – w czym bardzo pomagał mi Doradca, którego można było łatwo dostosować do poziomu umiejętności. Ale gdy już opanowałem wszystkie niuanse gry, rozgrywka była tak euforyczna, że ​​można było poczuć się jak Władca Świata: chciało się grać raz po raz, dla każdej z frakcji, których, nawiasem mówiąc, jest ponad tuzin.

Gorąco polecam Medieval 2: Total War wszystkim fanom historycznych gier strategicznych.