Fakt, że Metro w końcu „wyłoniło się” z podziemi, jest z pewnością dobry, a rozległe lokacje są interesujące do eksploracji. ALE! Myślę, że wciąż są trochę puste jak na swoją skalę. Plusem jest oczywiście fabuła. Mam wrażenie, że seria Metro nigdy nie polegała na po prostu przejechaniu gry w jeden dzień, wycinając wszystko i wszędzie. Nie, „Metro” rozwija się poprzez historie, a ta część świetnie sobie z tym poradziła. Rozmowy z każdą postacią w pociągu między lokacjami są wciągające. A „historie”, które podsłuchujesz od miejscowych, są również interesujące. Ogólnie rzecz biorąc, jeśli grasz w grę, czytając notatki i słuchając postaci, przynajmniej tych głównych, to niezależnie od tego, jak bardzo jesteś cyniczny, zakończenie naprawdę poruszy twoje serce i nie będziesz się wstydził uronić łzy.

A teraz główne wady (moim zdaniem): arena z niedźwiedziem, ZNOWU, dwa razy. DLACZEGO? Po co w ogóle tworzyć arenę z „bossem” w STRZELANCE, gdzie po prostu biegasz, strzelasz i leczysz się? Mogli wymyślić coś nowego, coś ciekawego, ale nie, po prostu powtórzyli areny z LL, tylko że podczas gdy w LL na „arenach” było dwóch różnych wrogów, tutaj jest tylko jeden.

I oczywiście „ślepi” w NII to po prostu bibliotekarze z przerysowanymi twarzami. Czy naprawdę tak trudno było wymyślić nowego „mutanta”? Krótko mówiąc, takie powtórzenia są niewybaczalne.

Przeciw drugiemu: BALONY POWIETRZNE!!! Jak, dlaczego i dlaczego postanowili uczynić je „bronią główną”? A dokładniej, po prostu je masz i możesz je wymienić tylko na kuszę. Ale i tak musisz do tej kuszy dotrzeć. I jest dostępna tylko w tajdze. Nie kłócę się, to „symbol” gry, najpopularniejsza broń i tak dalej, ale dlaczego musieli ją przylutować do gniazda, nie rozumiem.

Ogólnie rzecz biorąc, gra jest niesamowita, warto w nią zagrać ponownie przynajmniej raz na dwa lata.