MiSide

Hybryda horroru i symulatora randkowego MiSide oferuje kalejdoskop wielogatunkowych mini-gier — od klasycznych łamigłówek po elementy strzelanek, razem z różnorodną narracją — od wizualnej powieści po przerażające segmenty w stylu P.T. Cechą charakterystyczną gry jest intensywna transformacja zarówno podejść do rozgrywki, jak i stylu wizualnego. Znajdując się w kolejnym wirtualnym świecie, gracz spotyka postać o imieniu Mita, która go kocha, i stopniowo zanurza się w napięty narratyw z decyzjami wpływającymi na rozwój fabuły oraz kilkoma zakończeniami. Na głębszym poziomie gra porusza kwestie samotności i eskapizmu.

Fabuła MiSide to historia w historii. Główny bohater to zwykły współczesny człowiek w nieskończonym cyklu życia „dom-praca-dom”. Pocieszenie znajduje w mobilnej grze tamagotchi, gdzie opiekuje się wirtualną dziewczyną Mitą, pomagając jej w codziennych sprawach: zakupach, sprzątaniu, gotowaniu.

Niespodziewanie bohater trafia do samej gry, gdzie osobiście poznaje Mitę. Razem kontynuują wykonywanie codziennych zadań, rozmawiają i się bawią. Jednak stopniowo bohater zaczyna męczyć się symulatorem. Mimo jasnego i radosnego świata, strach przed zmianą okazuje się silniejszy i postanawia wrócić do swojej rutyny. To tworzy ostry konflikt, ponieważ Mita nie zamierza go puścić.

Podczas próby ucieczki w ręce bohatera niespodziewanie wpada pierścień, który daje możliwość przemieszczania się po innych wersjach gry, wcześniejszych i bardziej zbugowanych, gdzie znajduje inne — różne — wersje Mity. Wśród nich jest zrelaksowana Śpiąca Mita, którą trzeba zmotywować; urocza Czapeczka, która kocha muzykę i zabawę; inteligentna Dobra Mita, pragnąca pomóc bohaterowi; oraz mała uszkodzona Mita: tragiczna postać, budząca jednocześnie strach i współczucie. W mniejszym lub większym stopniu wszystkie one zdają sobie sprawę ze swojej roli i możliwości (lub ich braku) zrealizowania się jako program do zabawy gracza, co często tworzy creepy momenty.

Głównym antagonistą jest Szalona Mita, od której wszystko się zaczęło. Jest wyjątkowa tym, że swobodnie przemieszcza się między różnymi wersjami gry, ma pełną samoświadomość i motywację, by za wszelką cenę przezwyciężyć swoją samotność. Po ujawnieniu prawdziwej natury głównej Mity i pełnej akcji finału gracz zobaczy jedno z trzech zasadniczo różniących się zakończeń.

Fabuła MiSide porusza głębokie tematy, skłaniając do refleksji nad własnym życiem i wyborami w nim. Autorzy celowo zatarli granicę między graczem a postacią, aktywnie łamiąc czwartą ścianę. Postacie często zwracają się do gracza bezpośrednio, nazywając go „graczem”, co czyni doświadczenie bardziej osobistym. Dialogi zmieniają ton od uroczych i codziennych do niepokojących i przerażających. Szczególnie interesujące są rozmowy z różnymi wersjami Mity, z których każda ma swój charakterystyczny styl komunikacji.

Działanie rozwija się w domu Mity, składającym się z czterech pokoi, ale tylko w „ostatecznej wersji gry”. Wcześniejsze wersje, w których znajduje się gracz, podlegają transformacjom, dostosowując się do charakteru każdej bohaterki. Wnętrza są celowo stworzone kontrastowo: pokoje, wykonane w pastelowych odcieniach i wypełnione uroczymi i przytulnymi przedmiotami, nagle przemieniają się i obfitują w złowieszcze detale.

Domy w „innych wersjach gry” mogą wyglądać zarówno przytulnie, jak i przerażająco, odzwierciedlając zarówno osobowość miejscowej Mity, jak i „status gry” — od ukończonej do niedopracowanej wersji. Atmosferę napięcia budują książki na półkach („Uciekaj, póki czas”, „Jesteś moim małym błędem”, „Nie, to pułapka!”), kasety wideo z imionami ludzi, figurki, które zawsze obserwują gracza, i inne elementy. Przestrzenie również zmieniają się dynamicznie, wracając do już znanych pokoi, gracz znajdzie nieznane detale — od nieznanych przedmiotów wystroju po inne zdjęcia w ramach.

W miarę rozwoju fabuły otwierają się nowe lokalizacje: piwnice, spiralne przestrzenie w stylu Control i „backroomy” — strefy poza zwykłymi pokojami, gdzie można spotkać innych bohaterów. Twórcy odważnie eksperymentują z formatami, łącząc przestrzenie 3D z segmentami 2D w stylu wizualnych powieści.

Proces gry MiSide opiera się na szerokim zakresie mini-gier, obejmujących wiele gatunków: arcade, strzelanki, wyścigi, bijatyki, łamigłówki, a nawet RPG. Każda mini-gra jest realizowana na swój sposób i daje różne informacje zwrotne: od strzelanki w stylu Doom, po DJ-a ustawiającego equalizer; od zbierania części rysunku do krojenia warzyw; od „Węża” na automacie do rozdzielania figurek do pudełek; od sterowania małym statkiem kosmicznym do rozkładania kartridży.

Mimo ogólnej prostoty, mini-gry tworzą wrażenie ciągłego eksperymentu i sprawiają, że przechodzenie gry jest fascynujące i nieprzewidywalne. Poziom trudności MiSide jest niski, a elementy są intuicyjnie zrozumiałe i wspierają świeżość wrażeń. Wyróżnia się również organiczne włączenie mini-gier w fabułę: to nie tylko rozrywki, ale elementy, które popychają historię do przodu.

W części horroru, MiSide wykorzystuje znane chwyty: zamknięty korytarz, który staje się coraz ciemniejszy z każdym przejściem (nawiązanie do P.T.), manekiny, do których nie można się odwrócić plecami, skrypty w odpowiednich miejscach, złowieszcza animacja twarzy i głos antagonisty, przerażająca ciemność, straszne twarze, niedopowiedzenia i inne. Ale MiSide nie koncentruje się na tym, aby przestraszyć gracza, a szybko przełącza się na nowy aspekt.

MiSide mało polega na tradycyjnych elementach horroru, kładąc nacisk na psychologiczne oddziaływanie na umysł gracza poprzez sensowność fabuły. Twórcy umiejętnie zarządzają tempem narracji, przeplatając napięte momenty z chwilami oddechu, pozwalając na przemyślenie tego, co się dzieje, nie tracąc zaangażowania.

Przechodzenie obejmuje poruszanie się, eksplorację różnych rzeczywistości, rozwiązywanie zagadek oraz interakcję z różnymi wersjami Mity, udział w segmentach akcji. Do przekazywania wskazówek i kontekstu używane są różnorodne techniki: od „tańczących napisów”, odzwierciedlających nastrój, po celowe „glitche” i „awarie”. Sztuczność otoczenia podkreślona jest doskonale zwizualizowanymi „przestrzennymi zniekształceniami”.

Różnorodność elementów gry nie wydaje się chaotyczna — każdy znajduje się na swoim miejscu i służy wspólnemu zamysłowi, tworząc spójną i wciągającą narrację o ucieczce od rzeczywistości i poszukiwaniu siebie w wirtualnym świecie.