Przed Outlast nie znałem horrorów i długo wahałem się, czy w nie zagrać. Wszyscy mówili o tym, jaki jest straszny, ile cegieł zbudowali i nazywali go najlepszą grą grozy w historii. Niestety, dla mnie sprawy potoczyły się inaczej.

Gra zaczyna się od nocnej wizyty w szpitalu psychiatrycznym, miejscu spowitym tajemnicą i mrokiem późnego wieku. Musiałem znaleźć drogę do tego miejsca w nietypowy sposób, a nieznane stawało się coraz silniejsze. Ale minęło kilka minut i kilka nieoczekiwanych momentów i wszystko się skończyło. Niecałą godzinę później przyzwyczaiłem się do tego miejsca, nauczyłem się wszystkiego, strach zniknął, a gra nie próbowała już pokazać mi niczego nowego. Rozpoczęła się rutyna uciekania przed mężczyznami z rurami i szukania trzech bezpieczników lub kranów. Potem kamera gdzieś zniknęła, a grubas gonił mnie przez całą grę. Napięcie stawało się coraz rzadsze i robiło się nudno. Jedyne, co mnie trzymało przy życiu, to przyzwoita fabuła i chęć zobaczenia zakończenia.

Kilka godzin później zobaczyłem światło za otwierającymi się drzwiami i doszedłem do wniosku, że moja przygoda była zbyt rozciągnięta i nie do końca mi się podobała. Atmosfera miejsca rozwiała się zbyt szybko, a jedyne, co mnie trzymało przy życiu, to chęć zobaczenia zakończenia i napisów końcowych.

Outlast to przyzwoita gra, ale nie spodziewajcie się po niej niczego specjalnego, a może wam się spodoba.