Painkiller: Resurrection

Don Capone wśród polskich strzelanek.

Nie będę wymieniał wszystkich zalet gry o tym samym tytule. Powiem tylko jedno: Wujek Sam i inne oszałamiające strzelanki, takie jak Wheel Rock, Doom i Quake, doczekały się godnego następcy.

Po niezbyt udanych początkach, People Ken Fly sprzedał prawa Polakom, którzy poświęcili swój rytuał egzekucji naszemu staremu przyjacielowi.

Przejdźmy do tego, co zostało zniszczone.

Bohater.

Wcześniej połączenie Schwartza i Dolpha Lundgrena, teraz, sądząc po komiksach w stylu Maxa Payne'a (jakby kpina z jednej serii nie wystarczyła), to jakiś pijak, który myśli, że jest Punisherem.

Grafika

Trudno w to uwierzyć, ale po tylu latach, w rękach bezdusznych stworzeń, gra stała się o wiele gorsza. Liczba błędów, absurdalnych rozprysków krwi i galaretowatych wrogów na… Czytaj całość

Pamiętam Painkiller: Resurrection tylko z powodu nieustannego strzelania do potworów na jakimś cmentarzu nocą. Próbowałem sobie przypomnieć cokolwiek innego o tej grze, ale to było bezużyteczne... Wtedy zwróciłem się do prasy, której, o ile pamiętam, gra nie przypadła do gustu. I zrozumiałem, dlaczego ta strzelanka była tak zapadająca w pamięć – po prostu brakowało jej czegokolwiek. Żadnego zapadającego w pamięć bohatera, żadnej znośnej fabuły, nie wspominając o innych elementach. Oczywiście fani mogą jej bronić, ale dla kogoś nieznającego serii taka gra prawdopodobnie byłaby tylko odrzutem. Nic dziwnego, że wersja na Xbox 360 została anulowana.