Paradise Lost — przygodowa gra logiczna z perspektywy pierwszej osoby, która przeniesie cię w alternatywną historię, w której II wojna światowa nie zakończyła się w... Więcej informacji
Cóż mogę powiedzieć...
Twórcy odkryli Unreal Engine. Stworzyli niesamowite lokacje. Piękne. Projekt poziomów jest pierwszorzędny.
Mnóstwo odbić i źródeł światła. Ale nawet przy tym widać wiele błędów. Jest źródło światła, ale nie ma cienia gracza. Brak źródła światła. Jest cień.
I cierpi optymalizacja, albo cokolwiek trzeba zrobić w silniku... System z kartą graficzną GTX 1080 + dyskiem SSD NVME z losową prędkością odczytu 1400 zawiesił się podczas ładowania z ustawieniami wysokimi. Podczas ładowania punktu kontrolnego ładuje się warstwa po warstwie: model, tekstura bazowa, warstwa odbić, warstwa cienia...
Rozgrywka jest monotonna: ciągle idziesz tą samą ścieżką. Nie da się iść w lewo ani w prawo. Chociaż w niektórych lokacjach naprawdę chciałbym zrobić to w stylu Metro Exodus. Ponieważ poziom jest bardzo podobny do jednej z lokacji MI. Ale nie. Jest wytyczona trasa. Interakcja z obiektami otoczenia jest również sygnalizowana przez jeden lub dwa obiekty; kontakt z innymi obiektami w lokacji jest niemożliwy.
Fabuła jest interesująca, choć krótka. Brakuje jej szczegółów i niuansów. Dobra próba opowiedzenia historii chłopca, który dorastał w laboratorium reżimu neonazistowskiego i ukrywał się pod ziemią. Istotę fabuły można domyślić się już w drugim rozdziale. Zagadek jest niewiele i są proste, cóż, ledwo kwalifikują się do miana zagadek.
Rozgrywka zajęła leniwe pół dnia, z obserwacją wnętrz i przerwą na lunch.
Zakończenie jest takie... Wybierz ostatnią linijkę historii, a otrzymasz zakończenie. Jedno z czterech. Ale każde z nich pozostawia poczucie niekompletności.
Prosta interaktywna powieść.
Kosztuje maksymalnie 1 dolara.
Что сказать....
Создатели открыли для себя УнрилЭнжейн. Создали офигенные локации. Красиво. Дизайн уровней на высоте.
Много отражений и источников света. Но даже при этом видно много ошибок. Источник света есть, тени от игрока нет. Источника света нет. Тень есть.
И страдает оптимтзация или что там надо слелать в движке... Система с Гтх1080 + ссд нвме со скоростью случайного чтения 1400 ловила фризы при подгрузке с настройками Высокие. При загрузке контрольной точки загрузка происходит слоями, слой за слоем: модель, базовая текстура, слой отражений, слой теней...
Геймплей однообразен: идёшь и идёшь себе, по проложенному маршруту. Влево вправо уйти невозмодно. Хотя в некоторых локациях это очень хочется сделать, по образу МетроИсход. Ибо уровень очень похож на одну из локаций МИ. Но нет. Есть проложенный маршрут. Интерактивность с объектами окружения также обозначена одним двумя объектами, с другими объектами на локации контакт не возможен.
Сюжетная линия интересна. Хоть и коротка. Лишена деталей или подроьностей. Хорошая попытка рассказать историю мальчика, выросшего в лаборатории неонацисткого режима, скрывшегося под землёй. О сути сюжета догадываешься уже на второй главе. Головоломок мало и они простые, ну с натядкой на звание Головоломка
Прохождение заняло неспешные полдня, с разглядывание интерьеров и перерывом на обед.
Концовка — выбери линию финального лиалона и булет тебе концовка. Одна из 4. Но любая из них оставляет чувство незавершенности.
Простенькая интерактивная новелла.
Цена ей 1 доллар, максимум.