PayDay 2 to bardzo kontrowersyjna gra. Nie sprawia wrażenia gry wysokiej jakości, ale mimo to udaje jej się wciągnąć gracza na setki godzin.

Rozgrywka: Bardzo prosta i prymitywna, polega na strzelaniu do ogromnych hord policjantów, skradaniu się (co momentami bywa całkiem interesujące) i to właściwie wszystko. Są też, powiedzmy, częste interakcje z otoczeniem, takie jak kamery itp., ale szczerze mówiąc, to nie jest rozgrywka.

Grafika jest dobra jak na rok wydania. Nie jest szczególnie przyjemna, ale nie szpeci.

Fabuła jest jedynie wątkiem przewodnim i nie zasługuje na uwagę, ponieważ gra opiera się na kontraktach.

Sterowanie jest bardzo podstawowe.

Mechanika strzelania, fundament gier typu shoot-em-up, jest absolutnie żałosna. Im wyższy poziom trudności, tym bardziej to odczuwalne. Strzelanie jest nieprzyjemne, a broń wydaje się słaba. Czujesz się, jakbyś ciskał ołowiem, a nie używał karabinu maszynowego.

Muzyka to prawdopodobnie najlepsza część gry. Jest jej całkiem sporo, idealna do rozprawiania się z armiami gliniarzy.

Tryb wieloosobowy jest dobrze zaimplementowany.

Ocena ogólna: 7,1 na 10. Nie mam pojęcia, dlaczego czasami granie w tę grę jest fajne.