Leniwe, niezależne nieporozumienie, które z niczego wygenerowało szum, podczas gdy w rzeczywistości jest wadliwym, niedopracowanym kawałkiem kodu stworzonym wyłącznie po to, by sfrustrować nerwy. Ta tak zwana gra o przetrwaniu w trybie kooperacji psuje się już na samym początku, powodując niekończące się rozłączenia z nieszczelnym serwerem Photon oraz błąd przekroczenia limitu czasu, który niweczy całą twoją dziewięćdziesięciominutową gehennę na samym końcu, nie pozostawiając nawet szansy na ponowne połączenie lub zapisanie gry. Jeśli jakimś cudem uda ci się połączyć, przygotuj się na fizykę pijanej galaretki: twoja postać złamie nogi spadając z półmetrowej półki, zjedzie po płaskich skałach i odleci z plecaka w tekstury, podczas gdy twoi niezdarni towarzysze z drużyny, których czat głosowy został znokautowany, będą stąpać po każdej idiotycznej minowej grzybie w krzakach. Same poziomy są... To czysta kpina ze strony projektanta poziomów z ADHD: w jaskrawym kontraście do standardowego samouczka, od razu zostajesz wrzucony w brutalny spam mapy Roots, przytłoczony żałosną różową mgłą, wiatrem przebijającym się przez ściany i zombie pojawiającymi się tuż za tobą, gdy próbujesz rozciągnąć bezużyteczną linę o metr. Twórcy po prostu wykorzystali szum medialny, całkowicie zignorowali podstawowe poprawki, takie jak prosty punkt kontrolny czy automatyczne dobieranie graczy, i zostawili graczy samym sobie z tym prymitywnym, zabugowanym bałaganem, w którym plecaki znikają w ziemi częściej, niż działa przycisk zaproszenia.