Nie ukończyłem Remnant 2 i nie kupiłem gry do końca. Ale trzy wieczory w trybie kooperacji ze znajomymi okazały się solidnym doświadczeniem.

To mroczna strzelanka z duszą wpisaną w DNA: światy skaczą, buildy są dziwne, bossowie uczą, żeby nie być chciwym. Trzy osoby żyją lepiej razem niż w pojedynkę. Jedna ponosi ciężar walki wręcz, druga marnuje amunicję, a trzecia nagle znajduje broń, która doprowadza wszystkich do krzyku. Losowe światy i lochy dają wrażenie, że „ta” build i „ten” biom są tuż za rogiem. Czasami prawda wychodzi na jaw.

Coś innego mnie przykuło. Pomiędzy pełnymi akcji bitwami jest dużo biegania, klimat jest czasem gęsty, a czasem po prostu formalny, a postępy chce się kochać bardziej rozumem niż w rzeczywistości. Moi znajomi już rozmawiali o kolejnych światach, a ja przyłapałem się na myśli, że są piękne, złe i hojne – i wciąż nie w moim guście. Potencjał jest widoczny od razu: wrogowie mają charakter, broń jest interesująca, a tryb współpracy nie jest sklejony taśmą klejącą.

Dla grupy to dobry pretekst, żeby wyrwać się na kilka nocy. Osobiście szanuję tę grę za jej rozmach, ale nie jestem w stanie jej pokochać. Jeśli Twoi znajomi już grają, warto sprawdzić. Nie próbowałbym przechodzić jej sam.