Resident Evil (1996)

Ukończyłem pierwszą grę dawno temu (choć udało mi się ukończyć tylko kampanię Jill). Gra jest naprawdę fajna, ale znalazłem kilka wad. Najgorszym z nich były nielogiczne zakończenia, przez które Barry zginął, a ja byłem zbyt leniwy, żeby grać ponownie. Ogólnie rzecz biorąc, gra wydała mi się ekstremalnie hardkorowa – jest mało amunicji, trafienia są bolesne, a w drugiej połowie twórcy postanowili stłoczyć wszystkich niebezpiecznych wrogów w jednym miejscu. A Tyrant-T002 to coś zupełnie innego (byłem trochę zszokowany, gdy dowiedziałem się, że wersja na Segę Saturn miała dwóch Tyrantów).

Ale ogólnie rzecz biorąc, gra była interesująca. Niedawno zamówiłem na eBayu licencjonowane japońskie wersje wszystkich trzech gier. Zabawne było odkrycie, że wersja reżyserska zawierała płytę z demem drugiej gry.

Pierwsza część Resident Evil to ponadczasowy klasyk i jeden z prekursorów gatunku horroru.

Teraz oczywiście ta gra wygląda wyjątkowo brzydko, niezgrabnie itd., ale w 1996 roku stanowiła prawdziwy punkt odniesienia.

Początkowo Resident Evil był pomyślany jako Doom, ale z zagadkami, ale potem Capcom przyjrzał się Alone in the Dark i zdecydował się stworzyć grę z nieruchomą kamerą. Ta decyzja okazała się brzemienna w skutkach i dzięki niej nastąpił przełom w branży, szczególnie w gatunku horroru.

Prawie 30 lat później gra jest niemożliwa ze względu na fatalne sterowanie, nieprzyjemną, choć nastrojową grafikę, starodawne dźwięki itd. Gra jest grywalna dzięki oficjalnemu remake'owi/remasterowi, który powstał w 2002 roku, ale ta recenzja nie jest o tym, więc cóż.

Gra absolutnie nie nadaje s… Czytaj całość

Po raz pierwszy zagrałem w Resident Evil 1 na PS1 w 2006 roku, mając 13 lat. Ta gra przyniosła mi zarówno radość, jak i smutek! Radość płynęła z wciągającego doświadczenia przemierzania luksusowych pokoi rezydencji i przechodzenia gry na każdym poziomie trudności, ale smutek tkwił w strachu przed wszystkim, co się w niej znajduje: zwłaszcza przed zawalającym się sufitem, który mógł zmiażdżyć gracza na śmierć, i gigantycznym wężem, którego nawet granatnik i magnum nie były w stanie poskromić! A głównym strachem w grze jest śmierć! Śniła mi się po niej koszmar, ale kiedy skończyłem 17 lat, przestałem bać się grać w Resident Evil! W młodości poznałem wielu przyjaciół, którzy chcieli zamieszkać w tej rezydencji, gdy tylko została oczyszczona z broni biologicznej stworzonej przez korporację Umbrella!