Oto moja pierwsza recenzja na tej stronie. No to zaczynajmy...

Jako ktoś, komu podobał się remake drugiej części Resident Evil, byłem już rozdarty po ogłoszeniu trzeciego remake'u. „Zamówić w przedsprzedaży czy nie – oto jest pytanie” – pomyślałem, ostatecznie decydując się na to pierwsze. I wiecie co? Gra jest już dostępna...

Nie powiedziałbym, że jest zła, ale NAPRAWDĘ sprawia wrażenie dodatku do REmake'u 2, a nie samodzielnej gry. Ma doskonałą grafikę, jak można się spodziewać po silniku RE Engine, który sprawdził się w trzech (!) projektach. Rozgrywka pozostaje zasadniczo taka sama, pomijając drobne zmiany w mechanice oraz DOD (Jill) i FIST TO THE FACE (Carlos). Ten ostatni był obecny w oryginale, ale tutaj dodano mu efekt spowolnienia, jak w projektach Platinum Games, których zespół przyczynił się do powstania tego remake'u (ironiczne, prawda?). Fabuła została wycięta, ale szkielet pozostał ten sam, z jedynie drobniejszymi elementami dodanymi do tego, co pozostało. Fabuła, nawiasem mówiąc, jest znośna, choć lepsza w remake'u RE2. Sterowanie jest responsywne, choć zdarzają się sporadyczne zacięcia. Dźwięk jest tak samo dobry jak zawsze, a muzyka w końcu stała się... MUZYKĄ, a nie bąkami wściekłego taty w toalecie. Owszem, są remiksy, ale nowe motywy też są dobre. Lokalizacja jest również przyzwoita, choć trochę brakuje... ale to już nie ten poziom „To zamknięte” z pierwszych REvelations, i na szczęście.

Jest więcej typów wrogów, ale wciąż żenująco mało. Trzy odmiany zombie, z których jedna pochodzi z darmowego DLC do RE2 z 2019 roku, a druga to próba naśladowania wrogów z RE4-5; Deimos, przeprojektowany w coś pajęczego; Łowcy Gamma, którzy są mniej użyteczni niż ich odpowiednicy z oryginału, ale przejęli cechy Grabarza (bossa-robaka z oryginalnego RE3); psy są bezużyteczne i pojawiają się dwa razy w grze, podobnie jak Lickers, ale przynajmniej stanowią jakieś zagrożenie. Jedynym plusem są Łowcy Beta — z pewnością są bardziej modelem Alfa, ale dają popalić, pomimo swojej sławy w fandomie.

Nemesis w tej grze jest dziwny. Nie chodzi o jego wygląd, ale o jego zachowanie i ogólne znaczenie. Jeśli chodzi o wygląd, nie ma co do niego żadnych zastrzeżeń, bo choć nie jest fajny, jest OKROPNY! I to idealnie pasuje do poważniejszego podejścia serii. Ale reszta to kwestia subiektywna. Zbyt często bawi się ofiarą, co w oryginale stanowiło mniejszy problem. Poza tym jego sztuczna inteligencja czasami szwankuje i zaczyna się dziwnie zachowywać. Jego walki z bossami są, powiedziałbym, w porządku, piękne i dobrze wykonane. Nie jest zły, ale daleko mu do oryginału. Jest też słabszy od niego... Ale nie nudzi się jak Mr. X z zeszłorocznego remake'u, a to o czymś świadczy!

Tryb wieloosobowy... przeciętny i jak dotąd pozbawiony czegokolwiek interesującego. Można pobiegać i dobrze się bawić, ale wracać do niego będzie się tylko z nowymi aktualizacjami, albo gdy sam remake stanie się tańszy lub będzie miał mnóstwo zawartości.

(PS Czekamy na Alberta Weskera, bo warto się w niego wciągnąć.)

Mamy więc grę, która, choć nie dorównuje swojej starszej siostrze (RE2 z 2019 roku), z pewnością nie jest zła. Negatywne nastawienie rozsiewali albo ci, którzy nie chcieli zaakceptować niczego innego niż oryginał, albo ci, którzy mieli zbyt wygórowane oczekiwania. Moja praca jest tu ewidentnie skończona. Dobranoc!