Oszałamiający, monumentalny dowód degradacji branży gier, który samodzielnie doprowadził do głębokiego kryzysu w segmencie AAA i na zawsze zablokował ewolucję projektowania gier! Dzięki temu arcydziełu całe pokolenie graczy od najmłodszych lat uczono, że idealna gra powinna składać się z brzydkich, kanciastych modeli, całkowitego braku optymalizacji i nieustannego wyciskania pieniędzy z portfeli rodziców na zakup wirtualnej bielizny i Robuxów. Po co duże studia miałyby się latami męczyć nad fizyką, scenariuszem czy grafiką, powiedzmy, Wiedźmina czy Cyberpunka, skoro mogą po prostu wypuścić kolejny „symulator piwa” i zgarnąć miliony od impulsywnych uczniów? Ale ta sześcienna apokalipsa uderzyła w scenę niezależną jeszcze mocniej: zamiast głębokich, fabularnych przygód i taktycznych arcydzieł, niezależni twórcy produkują teraz niekończące się, losowo generowane pikselowe roguelike'i i tanie horrory w Unity, gdzie cała różnorodność rozgrywki sprowadza się do krzyków jumpscare'ów w mrocznych korytarzach stworzonych z darmowych zasobów. Prawdziwy silnik regresji gier, który łagodnie cofnął nas do epoki kamienia łupanego pod względem stylu wizualnego i mechaniki, skutecznie udowadniając wydawcom, że myślenie gracza jest szkodliwe, rozwijanie myślenia krytycznego jest haram, a idealna rozgrywka to niekończące się, bezsensowne grindowanie w pustym, plastikowym świecie!